Haan Kip Kuikens!

Welkom bij de Haan, de Kip en de Kuikens!

“Today is a gift, that’s why it’s called the present.”


Hallo, Welkom op deze site van de Haan, de Kip, en de Kuikens...!

Op deze site geven we jullie een kijkje in ons kippenhok. In eerste instantie was dit weblog vooral bedoeld als verzamelplaats voor de briljante opmerkingen van ons oudste kuiken(11-01-2002) maar de Kip legt hier zelf ook regelmatig een creatief ei. Inmiddels is ons kippenhok uitgebreid met een klein piepkuikentje (18-06-2008) en zorgt hij ook al weer voor genoeg inspiratie om blogs te schrijven.

In de rechterkolom vind je de verschillende categorieën:
"Gekakel van het Kuiken" : voor een verzameling briljante opmerkingen van ons Kuiken, "Gekakel van de Kip": voor columns, gedachten, en korte -soms absurde- verhalen, de ene keer berust op waarheid, soms louter onzin en àlles daartussen, door de Kip, "Gepiep van 't Kuikentje": voor alles wat er gebeurt rondom ons Piepkuiken en "Gekraai van de Haan": voor...(wordt vervolgd...) "Poëzie, proza & pruts" door de Kip, en dan nog wat "Foto's ".
Klik maar wat rond en het wijst zich vanzelf.
Veel plezier ! En laat gerust een berichtje achter bij een blog, of in ons gastenboek. We vinden het namelijk erg leuk om te weten wie onze site heeft bezocht!



Aju Kukeleku !

Haan, (John) Kip, (Corrine) en de Kuikens (Ian en Ilias)
(en ja, onze achternaam is "de Haan")




11jan/170

Ons oudste kuiken 15 jaar!

http://www.haankipkuikens.nl/wp-content/uploads/2017/01/wp-1484076383964.mpeg

11 januari 2002 ; 15 jaar geleden,had ik niet durven geloven;zelfs amper durven hopen,dat jij nadat jij blauw en levenloos, na een onverdoofde bizarre spoedkeizersnede je entree maakte in ons leven, zo mooi "jezelf" zou worden zoals je nu bent.

Onze Ian. Stoer èn gevoelig. Zo groot en verstandig. Zo lekker dwars en onhandig soms. Zo echt en puur. Met je eigen normen en waarden, en je oprechtheid en betrokkenheid waar we zo trots op zijn. 

Lieve schat, Ik ben zo dankbaar dat jij in ons nestje bent gekomen! Je bent ons eerste wonder, ons eerste Godsgeschenk, en je doet je naam eer aan! 

Elk jaar opnieuw beleef ik deze dagen de rollercoaster aan emoties van jouw "geboorte". En elke keer opnieuw besef ik hoe bijzonder jij bent...wat een vechter,doorzetter. Jij hebt ons in jouw 15 jaar zoveel geleerd en gegeven, daar heb je geen idee van. En ja...de puberbuien nemen we voor lief...

(En soms niet?)

Lieve,vrolijke,grappige,gevatte,bijzondere schat, ik hoop en bid dat dit levensjaar weer heel veel moois en goeds voor je in petto heeft.

Blijf dichtbij jezelf, en bij Hem. Jij maakt het leven van heel veel mensen mooier!

Ik hou onvoorwaardelijk van jou.
(En stiekum vind ik het best moeilijk dat mijn kleine mannetje fysiek verandert in een grote vent.

Dus vergeef me dat ik je nog zo vaak knuffel, je over je -nu nog redelijk zachte wangen- streel....

Elk moment zo lang mogelijk wil vasthouden...daar ben ik nu eenmaal je sentimentele moederkip voor;))

15dec/160

Kerst 2017

(Geschreven na/tijdens/door alle beelden en verhalen uit Aleppo/Syrië...een van de vele plekken op onze aarde, waar vrede,naastenliefde,veligheid...niet vanzelsprekend is. Waar mensen lijden door onmenselijkheid...)


Terwijl 'we' onze huizen en straten in kerstsfeer brengen...ons druk maken over kerstdiners, en wat te doen op eerste of tweede kerstdag....sky radio op repeat het " the most wonderful time of the year" vindt...

Zijn er...zoals 2017 jaar geleden mensen op doorreis...of op de vlucht. Voor regimes, geweld,onrecht, haat......voor de veiligheid van zichzelf en hun (ongeboren) kind...

Terwijl "we" ons hijsen in alle glitters en toeters en bellen ,-wat trek jij aan met kerst?" , en we via post,mail,app, fb elkaar de jaarlijkse "prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar" wensen...zijn er zoveel mensen die niet eens aan morgen durven denken. 

2017jaar geleden..

Werd er in een stal...omdat nergens anders ruimte was,noch in harten,noch in gastvrijheid en barmhartigheid; IN EEN STAL!!..zonder glitter en glamour, een kind van het Licht geboren.

Een vredeskind...de zoon van God.

En God...wat hebben we dat licht en die vrede hard nodig..

Wij doen dit jaar niet aan kerst/nieuwjaarskaarten.

Niet omdat we jouw/u geen fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar wensen...want dat wensen wij iedereen!

Juist daarom...

Dit jaar Zonder poespas...zonder boom...zonder commercieële imput...vieren wij kerst in ons hart, en in gebed..en in gedachten bij mensen in het "donker"...
Dichtbij,en ver weg.
Ik sluit af met woorden die ik jaren geleden al schreef: 

Kerstwens.

Zien wij ook de ster, zoals de wijzen uit het Oosten; die ons wijst, zodat we weten ,waar we moeten zoeken, in de wereld van vandaag?

Gaat ons ook een Licht op, opdat we voelen en begrijpen,wat het Kindje in de kribbe ons wil laten zien:

God's Liefde en warmte, juist zomaar onverwachttussen heel gewone mensen? Op plekken waar je het niet altijd verwacht?

Onze kerstwens: Dat het Licht van de ster veel vérder zal reiken dan de feestdagen…

Haan,Kip en Kuikens.

https://www.amnesty.org/en/get-involved/take-action/demand-safe-evacuation-of-people-from-east-aleppo/

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
14dec/160

Rednozjib!

Ergens:

...ergens:

"Hallo, en hoe heet jij?"

"Ik heet Ilias"

"Ilias? Wat een mooie naam."

"Ja! En als je 'm omdraait heet ik Saili...grappig he?"

"Nou!"
?

30nov/160

Openhartig

Vannacht was zo bijzonder...

Ik keek er vol verlangen naar uit...maar was ook wat onzeker.

Wat nou, als het tegen zou vallen?

Maar zodra ik met jou in bed lag...mijn hoofd op je neervlijde...en ik je zachtheid,en toch je stevigheid voelde wist ik dat het goed was. 

Ik voelde me veilig, geborgen,tevreden...

Ik wil voortaan elke nacht met jou doorbrengen!
#ikea

#nieuwkussen

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
9nov/161

Trump,Clinton,Kerst.

​Vanmorgen; In de ouderkamer van de PausJoannesschool:

Terwijl de wereld gek lijkt geworden, naastenliefde en respect waarden zijn die onder vuur liggen.....,zijn wij op school al bezig voor de kerst.

Hoopvol...!

Ooit begon-in alle woeligheid van het leven, in een situatie waarin  uitzichtloosheid en afwijzing voelbaar was-

Heel klein..in een stal...in alle stilte; Een wonder.

Liefde werd geboren...daar waar het onmogelijk leek!

Laten wij in Gods- of Allah's- naam dichtbij Hem, onszelf en elkaar blijven...En zelf het licht zijn, en laten zien, wat nu extra lijkt te ontbreken in de wereld

?❤

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip 1 Reactie
31okt/161

Wappeflappies

​"Mama... als ik buikgriep heb, wil ik alleen beschuitjes eten hoor.Of misschien, heel misschien kun je weer eens van die dingen bakken?Met dat brood en ei enzo, in de koekenpan?Met die gekke naam?

Ehh...wappeflappies?

Ohnee ..iets met eefjes...

Wappeleefjes?"

"Wentelteefjes?"

"Ja die!"

?

14okt/160

Functioneel..

Ons jongste kuiken is niet zo "aanhalig", maar heeft vandaag blijkbaar de behoefte om even fijn op mama's schoot te hangen met zijn hoofdje.

Waarop ik door zijn haartjes streel, 'm kriebel in zijn nek en zeg:"wat heb je toch een schattig nekkie."

"Ja he? Ben er ook wel blij mee....hij houdt m'n hoofd zo lekker op z'n plaats."
...

13okt/160

Chique

​En ja hoor...daar is 'ie weer: Poffertje!!

*tijdens een ritje in de bus, een gesprek tussen twee medepassagiers; geniaal!*

"Schatje,je mot mijn interligentie niet onderschatten."

"Ik heb echt een heel uitgebreid vobucalair"

"Nou mot je dat niet gaan battelagiseren!"

"...want ik weet erg veel van de menselijke spychologie"

*proest*

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
18aug/160

Bobbejaanland.

Een blogbericht...anders dan anders.
Omdat ik in staat was om een "ijsje koud te maken"
...maar mijn primaire reactie maar inhield om deze -hopenlijk- ogen openende brief (eerder: een verhaal!)naar het attractiepark te kunnen sturen.

#Bobbejaanland

Het zal je maar gebeuren.

Je zal maar een jongetje van 8 zijn.
Slim, lief, lekker eigenwijs, stoer, .....eigenlijk op heel veel fronten zoals alle jongetjes van 8 jaar, maar dan nét een klein beetje anders .
Omdat je de wereld fragmentarisch waarneemt. Omdat alle indrukken en prikkels uit je omgeving heel heftig binnenkomen, en je altijd net een beetje meer moeite moet doen dan je leeftijdsgenootjes om daar goed op te kunnen reageren.
Dat je sommige dingen heel eng vindt, dingen die onverwacht zijn, en ook bijvoorbeeld harde geluiden, aanrakingen van mensen die je niet kent.
Gelukkig zijn er heel slimme dokters en therapeuten die je daarmee helpen. Die jou uitleggen dat je een vorm van autisme hebt, en hoe je daarmee om moet gaan.
En die met jou werken aan minder bang zijn, en dat je heel trots bent omdat dat steeds beter gaat.
Dat je papa en mama en je grote broer je zoveel mogelijk helpen je wereld overzichtelijk te houden, maar ze je ook leren dat er soms situaties zijn die niet voorspelbaar zijn, en dat je steeds beter leert om daarmee om te gaan.

Je zal maar een jongetje van 8 zijn, en dit jaar voor het eerst carnaval hebt durven mee vieren op school.  Omdat je jezelf ook verkleed had, en je er dagen van te voren al zelf over nadacht hoe je het minder eng kon maken. Dat je jezelf moed insprak, omdat je mensen die verkleed zijn echt heel erg eng vindt. Heel knap he?
Dat je dit jaar ook bij #MacDonalds durfde te eten omdat je hebt geleerd dat clowns eigenlijk best grappig zijn. En omdat  papa en mama van te voren dan even naar binnen gaan om te kijken of er geen "echte clown" aanwezig is.  De grote plastic clown durf je inmiddels een handje te geven!
En je durft gewoon je patatjes binnen te eten zonder te huilen omdat je bang bent dat de clown naar je toe komt.
Daar is iedereen zo trots op!
En jij zelf nog wel het meest!

Stel je voor dat je dit jaar ook meedurfde met een jarig vriendje naar een speelparadijs, omdat je zeker wist dat de mascotte van het speelparadijs niet in je buurt zou komen.
Wat is dat dan fijn!

Stel je eens voor, dat je dit jaar op vakantie zou gaan, waar je heel erg naar uitkeek. Naar Drenthe, en dat je weken van te voren al wist door internet hoe het vakantiepark en het vakantiehuisje er zou uitzien. En dat je daar echt zin in had!
Dat je al een tijd geleden via de hulpverleners een speciaal pasje hebt gekregen, waar op staat "auti-pas", waardoor je, wanneer je een dagje uit zou gaan, kon laten zien dat je naast dat je een heel gewoon lief jongetje van 8 jaar bent, ook een klein beetje anders kunt reageren op situaties, en dat begrip daarvoor je heel erg helpen zou.
Natuurlijk zou je die pas niet altijd gebruiken of bij je hebben. Want je bent bovenal ook een heel gewoon jongetje.

Maar...dat er...toen er plannen werden gemaakt om een dagje naar attractiepark #Bobbejaanland te gaan( volgens de site van de Nederlandse Vereniging voor Autisme (#NVA) benoemd tot autisme vriendelijk park) gebruik van zou worden gemaakt.
Dat je alle filmpjes die er over het park te vinden zijn op het internet, en plaatjes en informatieboekjes, en oude foto's  al van binnen en buiten kent, en je jezelf al heel goed voorbereid op een dagje pretpark.
Dat je een beetje zenuwachtig bent, maar op een "leuke manier", zols je zelf zegt...omdat je weet dat het een leuke dag gaat worden. En dat je precies weet welke attracties je wel zou willen doen.
En dat je er op kunt vertrouwen dat je autipas je zou helpen; je zou dan namelijk op vertoon van die pas een rood armbandje krijgen waardoor je niet in hele lange rijen zou hoeven wachten.
Maar dat je bij sommige attracties met papa en mama en je grote broer( die bruine bandjes kregen) via de uitgang de attractie in zou mogen. Zo hoef je niet onnodig zenuwachtig te worden tijdens het lange wachten.

Je zal maar dat jongetje zijn...die vrolijk zingend in de auto onderweg naar Bobbejaanland nog verkondigde :"Oh!... dit gaat zo'n leuke dag worden!"

Ja...je zal dat jongetje maar zijn, dat na binnenkomst in het park (dat ging heel snel, want natuurlijk hadden papa en mama al kaartjes) even stilstaat om de eerste indrukken op je in te laten werken. Dat je geen hand wilt van papa of mama, maar even zelf wil stilstaan...op je eigen tempo de prikkels wil verwerken.

En dat er dan ineens een grote vreemde man naar je toekomt, je met zijn hand in je rug, hardhandig meeleidt en je naast een levensgroot "ijsje" dat beweegt en kan praten neerzet, en zegt : Even lachen voor de foto!

Dat je dan zo erg schrikt dat er eerst geen geluid uit je keel komt. Je je niet kan verroeren van paniek.
En dat je mama je hand vastpakt, en tegen die man schreeuwen moet "Laat hem los, hij wil dit niet"
En dat die man je dan nog steeds vasthoudt, en jij dan heel erg gaat schreeuwen en huilen.
En dat je mama rustig probeert te blijven, omdat jij dat zelf niet meer kunt...maar dat die meneer, en dat "ijsje" je tegen je zin proberen tegen te houden om je te kalmeren...en je te vertellen dat je niet zo moet huilen omdat "je toch wel ziet dat het niet echt is? Het is gewoon een meneer in een ijsjes -pak"

Wat zou dat erg zijn!

Weet u?
Dat jongetje?
Dat jongetje is mijn zoontje !
Ons lieve grote kleine wonder...waar ik voor vecht als een leeuw als het nodig is, en waar ik voor door het vuur ga.
Mijn zoontje wilde niet naar huis, want...immers...als je hebt gezegd dat je tot half zes blijft, dan is het onmogelijk om dat niet te doen.
Maar...vanaf dat moment was zijn leuke dag voorbij.
En uiteraard die van ons ook.
Hij vertrouwde niets en niemand meer. Wilde in geen enkele attractie. Liep schichtig heen en weer, kon zich niet meer ontspannen, en vanaf dat moment is ons vakantiegevoel bergafwaarts gegaan.

Hij wil nooit meer naar België. Nooit meer naar een pretpark. Is ervan overtuigt dat zijn medicijnen en therapie toch nooit zullen helpen. Dat hij "stom"is.

Uiteraard weten wij dat dit een fase is...
en dat dit uiteindelijk weer overgaat.
en dat hij heus binnenkort weer in zijn eigen bedje durft te slapen.
En dat de zenuwachtige tics weer zullen verdwijnen.

Maar we weten ook dat dit een heel zware en lange periode voor hem is..en een deuk in zijn zelfvertrouwen.
en dat breekt mijn moederhart.

Mensen van Bobbejaanland...en dan met name: fotograaf en mascotte met hun aggressieve benadering om hun foto's te kunnen schieten;
Ik ben gelukkig een moeder die getraind is in rustig blijven, mijn emoties te onderdrukken in het belang van mijn kind.
Niet aggressief van aard...
wees daar maar héél blij om, want mijn handen jeukten, en ik was/ en ben woedend....!

Jullie hebben er geen besef van hoeveel impact jullie "fotoverkoop truukje" op ons gezin heeft, en vooral...hoeveel impact het heeft op het zelfvertrouwen van mijn lieve zoon.

ik ben heel benieuwd naar jullie reactie, en ik hoop intens dat jullie hiervan leren.

Ik stuur deze tekst ook door naar de nederlande Vereniging voor Autisme...
in de hoop dat anderen deze situatie en de nasleep bespaard zal blijven.

Met een niet zo heel vriendelijke groet,
Corrine van Oosten de Haan.

(Ge e-maild naar het Attractiepark, geplaatst op Facebook, en gedeeld met de NVA)

Ter info :klik!http://m.metronieuws.nl/xl/2016/04/zo-ziet-de-wereld-eruit-als-je-autistisch-bent

Geëtiketeerd als: , , Geen reacties
29mei/160

KletsKuiken

Na een drukke week kroop ik erg vroeg (kinderbedtijd) onder de wol. Uiteraard komt dan de vraag "Mama,mag ik dan gezellig bij jou liggen tot papa naar bed gaat?"(John legt 'm dan slapend in zijn eigen bed.)

"Ja hoor?"

Anyway...het is nu 23:1O, meneertje ligt uitgestrekt overdwars, en kletst de oren van mijn hoofd...terwijl HIJ GEWOON SLÁÁPT!...en ik nu, na 3uur zijn gewoel en geklets te hebben aangehoord, maar even mijn mobiel pak om zijn (h -)eerlijke (?) woorden te quoten:

" Oh Mama!  Jij praat altijd zoveel! Wel gezellig...maar zo véél...!"

'Right...?

Welterusten iedereen....!

28mei/160

Elleboogdingetje.

Onderweg in de auto, vanaf de achterbank een verschrikt stemmetje...
"Oh oh...foute boel...."
Wat is er schat?
"Mam...kijk nou eens....! Oh nee he??!!"
*moeilijk doen om vanuit de bijrijdersstoel een blik te werpen op mijn ongeruste manneke*

Wat is er dan?
-Ilias strekt zijn arm naar me uit, zijn handpalm naar boven gericht. Lichte paniek in zijn ogen-
"Ditte!!!"

Watte?

"Dit!! Mijn elleboogdingetje zit achterstevoren!"

*fronst*
*strekt zelf ook haar arm vooruit,handpalm omhoog gericht*

Lieverd, dat is heel normaal! Als je je hand draait zie je je elleboog, en als je  je hand onhoog draait zie je je elleboogholte!

-Hele hele diepe zucht-

"Echt? Dat heb jij dus ook? Ik was even bang dat ik binnenstebuiten ging groeien...."

?

30jan/160

Afscheid

 

Hoe lang heb jij deel uitgemaakt van mijn leven...

Ik denk vanaf mijn twaalfde? Dat maakt zo'n 28 jaar.Een band van 28 jaar...dat is niet zomaar iets.

Het was ook geen gewone band. Nee wat wij hadden was speciaal. Ik trok mij alles aan...als jij iets mankeerde, voelde ik het overal.

Ik denk dat onze band na de geboorte van onze oudste zoon pas veranderde in een meer ongezonde relatie.

Je begon je op te dringen. Wanneer ik even door onstandigheden minder aandacht voor je had, zorgde je er voor dat ik niet om je aanwezigheid heen kon. Natuurlijk elimineerde ik je niet uit mijn leven. Je was immers een onderdeel...van mij!

Ik heb geprobeerd te herstellen wat mis ging tussen ons.Meerdere malen met professionele hulp.Tranen met tuiten...en dan ging het weer een tijd beter. Maar altijd bleef je mijn zwakke plek.

De plek waarbij zenuwen bloot lagen..mijn hartslag voelbaar...hoe poetisch ook...dit jaar was ik er klaar mee.

Dit kon niet langer meer doorgaan.Soms is loslaten de enige oplossing, en dat heb ik gedaan.

Afgelopen donderdag is de knoop doorgehakt en heeft de kaakchirurg jou, je (inmiddels nep-)wortels, opnieuw aangetast kaakbot en je ontsteking weggehaald.

Ons afscheid was onvermijdelijk, en ik kan onderstrepen dat loslaten pijnlijk is.

De napijn idem dito.

Maar tijd zal alle wonden helen...

 

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
30nov/150

Momentopname

s.
vandaag vanwege een klein gebaar
een nauwelijks waarneembare actie
was jij even pijnlijk dichtbij
’terwijl je er nooit meer zal zijn.
 
Vandaag, bracht een klein gebaar
mij naar een voor anderen onzichtbare plek
waar dood en leven elkaar ontmoetten
een plekje diep vanbinnen
 
vandaag besefte ik eens temeer
terwijl, omringd door vele mensen
nabijheid soms niet meer is dan een woord
en afstand relatief is
 
jij, die mij zo lief is.
 
 
 
 
 
#artistiekevrijheidingrammatica.
15nov/150

14 november 2015

Toen ik gisterenavond naar bed ging...met een loodzwaar gevoel vanwege alle berichten uit de wereld, waren mijn woorden op.

Dat gebeurt mij zelden..

 

In de stilte zocht ik contact met God. Ook hierin liep ik vast. Daar lag ik dan...in bed...me de hele dag - en week- bezig gehouden met triviale zaken...handtekeningen verzamelen voor een kerstfeest in de straat, bloemstukjes uitdelen dankzij het lief&leedproject, knutselen voor sinterklaas, een lief&leed-website maken voor onze straat....druk druk druk...

En nu...de wereld staat op zijn kop, en ik zit zonder woorden.

Tranen...ja, die had en heb ik wel...en heel, heel veel gevoelens die ik liever niet voed.

 

Verder dan, : Heer, ontferm U, ben ik niet gekomen.

 

Vanmorgen, wederom een onwerkelijk gevoel alsof ik tussen twee totaal verschillende dimensies leef.

Een steen in mijn maag, brok in mijn keel, die gevoelens die ik niet wil voeden knagen aan me....

En tegelijkertijd 'moet' er worden gehaast vanwege zwemles, voetbal, op tijd thuis zijn voor de buis voor de intocht van Sinterklaas en zijn Pieten...en een familie reunie.

 

De leuke, gezellige, fijne, sociale aktiviteiten die vandaag zó ongepast voelen...wanneer je je realiseert wat voor gruwel slechts enkele honderd kilometers van ons vandaan heeft plaatsgevonden, en waar mensen fysiek, psychisch, emotioneel enorme schade hebben opgelopen..of zelfs...hun leven zijn verloren, of voor het leven getekend of beschadigd  zijn...zichtbaar of onzichtbaar.

 

Ik worstel opnieuw met woorden. Op social media verschijnt het ene na het andere prachtig verwoordde gevoel. Mede- bloggers benutten hun gave om woorden te geven aan hun verbijstering, verdriet, onbegrip, etc.

Heb ik daar nog woorden aan toe te voegen? Ik vind ze maar niet...

En de steen drukt inmiddels nog zwaarder op mijn buik...en in mijn hele lichaam ervaar ik de onderdrukte gevoelens, die ik nog steeds niet wil voeden...

 

Zwemles is voorbij, en we zijn weer thuis. Tv gaat aan, met gemengde gevoelens. De magie van de intocht van Sinterklaas, de verwachting op het koppie van Ilias, die eigenlijk niet meer gelooft, maar tóch wel heel erg opgewonden is. Pepernoten op tafel...

Het oeroude volksfeest, waar we onze kinderen even laten geloven dat de wereld ánders in elkaar steekt dan de werkelijkheid. Dat er een oude grijze lieve man met zijn bonte gezelschap , kadootjes en pepernoten komt geven, en de komende weken voor hoop, verwachting en vreugde zorgt.

 

Dan komt de vraag, die bij mij inslaat en waardoor ik breek:

 

(De sint en zijn pieten hebben deze weken al verschillende avonturen beleefd, in de mist. De "witte wieven", volgens mevrouw Kort- van Memorie. Spookachtige verschijnselen, die opnieuw Sint het zicht onttrekken aan Meppel.)

 

"Mama, Nou ziet hij niks meer...maar die monsters en spoken bestaan niet echt, toch?! Maar nu ziet hij Meppel nooit..."

 

.....

 

Waar in Godsnaam ben ik mee bezig?

Me druk maken, of ik me wel druk mág maken, nu de wereld zwart lijkt...om de dingen te doen, die ons gelukkig maken...dingen te doen, die ánderen gelukkig maken? Sinterklaas, kerstmis in de straat, ons opzoomerproject voor de buurtbewoners, de lief en leedactiviteiten voor de buurtjes die wel een opkikkertje kunnen gebruiken...het gaan naar een jubileum en een reunie van familie, die we Goddank nog hebben?

 

Monsters en spoken bestaan! Ja...en als we ons daar op focussen, zien we niet meer wat onze eigen koers is...

 

Dus ja, lieve Ilias, spoken en monsters bestaan. De wereld is er vol mee.

Er gebeuren afschuwelijke dingen...de wereld is soms zwart, of mistig..

En daar voelen we ons bang, ongerust, boos, verdrietig en machteloos over.

 

Als we het daarbij laten...komen we niet verder. Wij kunnen de wereld niet veranderen.

Maar we kunnen het wél proberen.

 

Tegen de "monsters" in je slaapkamer, hebben we een nachtlampje.

 

En tegen de afschuwelijke gebeurtenissen, hebben we Licht en Liefde nodig.

 

 

Makkelijker gezegd dan gedaan, maar JA! Wij kijken Sinterklaas, en JA, wij storten ons op de activiteiten die het leven van anderen om ons heen een beetje lichter en mooier maken...

En JA, wat was de familiereunie fijn....en wat konden een hoop mensen woorden van Licht&Liefde uiten, delen, ontvangen.

 

Zoals het prachtige Taize lied:" als alles duister is, onsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft...een vuur dat nooit meer dooft..."

 

Laat dát ons antwoord zijn op de vreselijke gebeurtenissen in Parijs, Libanon....elders...

 

Heer onferm U

Mijn woorden zijn op


 

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
2sep/150

Inglisj

Het is woensdagmiddag.

Jongste kuiken mag dus gezellig een vriendje mee naar huis nemen om samen te spelen.

Om drie uur de "woensdagmiddag-vraag": " Mogen wij chipjes?"

*doet chipjes in twee bakjes, zet deze voor de kereltjes neer*

Vriendje: thank you very much.

Kuiken: as you very blieft!

🙂