Haan Kip Kuikens!
19feb/19Off

19/20 februari

Vandaag gaf Facebook me een herinnering. Je kent het wel. " Hoi Corrine, wij van Facebook dachten dat je het wel leuk zou vinden deze herinnering van 19 februari 2018 terug te zien. "

Een vrolijke fotocompilatie welke ik vorig jaar om deze tijd postte. Een aandenken aan een werkelijk heerlijke dag met mijn lieve vriendin Anne-Marie en haar hondenvriendje Puk.
Ik weet nog hoe ik na-glunderde en gloeide van een heerlijk ontspannen zorgeloze dag, dankbaar voor deze zo bijzondere vriendschap. Eindelijk weer een dag waarop het verdriet en de zorgen van die weken(maanden) daarvoor, en het uiteindelijk overlijden van mijn schoonvader, even op de achtergrond mochten zijn.

Ik herinner me hoe voldaan ik die avond naar bed ging. Anne-Marie nogmaals bedankte voor de fijne dag en haar vriendschap. Nog een prachtige foto die ik van Puk maakte voor haar bewerkte zodat deze ingelijst kon worden. En met een tevreden gevoel naar bed ging.

Niet wetende dat we die ochtend heel vroeg opnieuw zó geconfronteerd zouden worden met de kwetsbaarheid van het leven. En de angst om iemand zo ontzettend dierbaar te verliezen.
Een telefoontje, waardoor we rechtovereind in bed schoten, en voelden : er is iets mis!

"Corrine, met papa. Het gaat niet goed met mama. Ze kan niet meer praten. Wat moet ik doen?"

Met het herseninfarct van mijn schoonvader nog vers in het geheugen, sprong ik mijn bed uit. "jij belt nu 112 en zegt dat mama waarschijnlijk een herseninfarct heeft, ik kom er direct aan."

Helaas had ik het bij het juiste eind.
Mijn lieve, slimme, wijze, communicatief altijd zo vaardige, sociale mama verloor die dag haar taal/spraak begrip, het vermogen tot lezen en schrijven, en ontwikkelde in de maanden die volgden (eerst in het ziekenhuis, later in een revalidatiecentrum) zeer ernstige afasie en apraxie.

Goddank is zij half mei weer thuisgekomen. En zie ik dat er op sommige eigenschappen geen afbreuk is gedaan. Haar vrolijkheid en optimisme, haar intuïtie, haar doorzettingsvermogen, humor, haar betrokkenheid en onvoorwaardelijke liefde.

Maar het is ook moeilijk. Alle vanzelfsprekendheden zijn elke dag weer opnieuw nìet vanzelfsprekend. Maar hoe frustrerend dat ook moet zijn... Mijn mama klaagt nooit.
Waar we veel hebben verloren, elkaar niet altijd begrijpen, waar de woorden niet meer toereikend zijn, is er altijd liefde in overvloed.

Liefde van mijn papa voor haar. Hij draagt haar op handen. Hoe zwaar het ook kan zijn... Hij is er met liefde, geduld, humor, en begeleidt haar waar nodig. Wat heb ik een geweldige vader. Wat een voorbeeld van "onvoorwaardelijke liefde, in voor- en tegenspoed". Wat ben ik trots op hem, op haar.
We zien elkaar meer dan ooit... En wat ben ik dankbaar dat ik er voor ze mag en kan zijn. Dat ik Papa en mama mag ontlasten zover ik kan. Ze kan laten genieten van tijd met ons, met de kleinkinderen, met onze poes. (waar mama - terwijl ze nooit iets met poezen had- dól op is, en vice versa.) Met elkaar eten. Etc etc.

Wat heeft dit jaar veel voor ons allen veranderd. Het is er niet makkelijker op geworden. Maar waar we het soms niet meer weten... Er geen woorden of manieren zijn... Is er altijd die onaflaatbare Liefde.

Ik dank God voor mijn beide ouders. Ja, het is anders geworden.
Maar we vinden onze weg hierin. En die weg brengt ons nog dichter bij elkaar.

Ik merk- nu ik besef dat het vandaag/ vannacht exact een jaar geleden is dat voor ieder van ons het leven zo veranderde-, ik niets anders zeggen en concluderen kan:
Mama en Papa, ik houd de hele wereld van jullie❤️ en ik ben onbeschrijfelijk trots op jullie!
Intens.

Corrine

En voor iedereen(en er zijn er vele) die deze "schoen past", trek hem aan :
Dank voor al jullie liefs, support, vriendschap, betrokkenheid, schouders, luisterende oren, helpende handen, Telefoontjes, gebeden... Etc.
De dankbaarheid daarvoor is niet in woorden uit te drukken.❤️

Reacties (0) Trackbacks (0)

Onze excuses, het reactie formulieren is op dit moment uitgeschakeld

Nog geen trackbacks.