Haan Kip Kuikens!
31dec/180

‘Redder in nood’…

Het eind van het jaar nadert. Wat gehaast stap ik nog even op de fiets om bij de Turkse bakker wat brood te halen voor vanavond.

Voor mij fietst een oudere man. Het kan overigens ook een wat oudere dame zijn met kortpittig kapsel.
Zijn of haar fiets maakt onheilspellende geluiden. Tikkend, knarsend,ratelend.

Om me heen hoor ik vuurwerk. Ik moet mijn uiterste best doen om te anticiperen op de omgeving en tegelijk mijn ogen goed te blijven focussen op de weg. (Dat blijft nog steeds een uitdaging #ogen en eigenlijk zou ik niet meer moeten fietsen als "kippige", maar ik doe heus erg voorzichtig)

Ik hoor ineens een zoevend geluid, de man/vrouw voor me slingert...en tot mijn afgrijzen en schrik zie ik een grijs, groot, gefladder dat eindigt met een doffe klap tegen de stoep.
De man/vrouw fietst door...maar met het hart in de keel, besluit ik me te ontfermen over het arme beestje dat zojuist geraakt werd door het wiel en de spaken van de fietser voor me. Ik stop acuut. Spring van mijn fiets en slinger deze tegen de stoep.
(Een auto achter mij toetert...maar hey...ik moet een dier in nood redden!)

Ik buig me voorover...
Ik slik...
Ik knipper nog een paar keer om het schepsel goed te bekijken...
Wat vreselijk...
Ik voel de tranen branden...

En ...een enorme lachkriebel opkomen...

Arm stuk spatbord...!

(In het kader van het millieu heb ik het maar netjes in de plastic-afval container gegooid.)

#kippig

Reacties (0) Trackbacks (0)

Nog geen reacties


Leave a comment

Nog geen trackbacks.