Haan Kip Kuikens!
24apr/180

Sorry

Soms weet ik niet wat erger is ; overal een mening over hebben en die schaamteloos ventileren of vooral toekijken en zwijgen. Vandaag koos ik voor het laatste en ik denk -en dat besef ik me nu- dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt.
Ik zou je dat graag willen laten weten, want het spijt me.
Echt.

Vandaag kruisen onze paden elkaar. Ik zie jou voor het eerst, in de #Kruidvat in het pad van de babyvoeding (een pad waar ik snel uit weg loop want daar heb ik allang niks meer te zoeken.) Ik ben onderweg naar hoofdpijnpoeders en neusdruppels. Het is al laat en ik ben wat gehaast want ik moet om 3 uur thuis zijn.
Jij loopt achter zo'n mooie groene buggy -van Bugaboo geloof ik- Ik ben er immers al een tijdje uit.
Je draagt een mooie lange overslagjas en een bijpassende donkerblauwe hoofddoek. Jouw zoontje van vermoedelijk rond een jaar of twee vindt het uitje in de Kruidvat geloof ik niet zo'n succes.
Al vanaf het eerste moment dat ik de Kruidvat betrad hoorde ik namelijk een kindje luidkeels schreeuwen.
Het blijkt jouw kindje te zijn. Hij lijkt het niet eens te zijn met jou om te blijven zitten in de buggy. Hij lijkt het ook niet eens te zijn met jou om zijn speelgoedje vast te houden, niet eens te zijn met jou om rustig te zijn. Eigenlijk lijkt hij het gewoon nergens met jou over eens te zijn. Zijn doordringende stemgeluid vult de hele Kruidvat.
In de Kruidvat is het druk. Het geluid van jouw zoon komt echter boven alles en iedereen uit. Mensen doen geërgerd, praten met elkaar en maken opmerkingen over jou en je kindje. Het begint met wat gezucht en gesteun maar naarmate jouw zoontje luider en luider zijn ongenoegen laat blijken, laten de volwassenen onder ons dit ook....
Op een nog veel kinderachtiger manier.

Zo hoorde ik bijvoorbeeld zeggen :"Zie je wel , in die cultuur hebben alle jongens het voor het zeggen. Die moeder heeft nu al geen overwicht."
" Ik zou als ik zo'n kind had ook een hoofddoek dragen, dan zou niemand zien dat ik oordopjes droeg."
"Als het mijn kind zou zijn zou ik hem toch een knal verkopen!"
Jij blijft uiterst kalm. Doet je boodschappen en lijkt uiterlijk onbewogen. Je blijft je kind op een rustige wijze proberen af te leiden. Door de boodschappen te benoemen, en te zeggen wat je gaat doen. Soms in het Nederlands. Soms in het Marokkaans. Maar steeds rustig en met een kalme vanzelfsprekendheid. Je zet hem steeds opnieuw recht in het stoeltje en je negeert zijn geschreeuw.
-ik, als pedagoog(én moeder) zijnde, denk dat veel mensen daar een voorbeeld aan zouden kunnen nemen!-

Ik sta inmiddels in de rij met mijn spullen om af te rekenen. Zelfs de cassière en haar collega praten over het geluid wat jouw kindje produceert (" Het zal je kind maar zijn. Daar word je gek van!" , "Bij mij zou dat jong de kans niet krijgen zo te krijsen." etc. ) en zij krijgen daarin bijval van veel andere mensen. Ik heb het plaatsvervangende schaamrood op mijn wangen staan. Ik kan me indenken dat jij je ontzettend ongemakkelijk moet voelen op dit moment.
Jouw zoontje laat voor de zoveelste keer zijn speelgoedje vallen en het schuift door tot vlak achter mijn voeten. De dame achter mij zucht geërgerd hardop : "Jez#s, Wat een k** kind..."
Ik buk mij en raap het speelgoed van de vloer en loop enkele passen in jouw richting. Ik zie je schrikken en ik schrik daarvan. Ik buig mij over je zoontje geef hem het speelgoed terug. Ik aai hem over zijn bol: "Alsjeblieft kerel, die is geloof ik van jou." Het kereltje pakt het aan, kijkt vertwijfeld maar zet meteen weer zijn keel op. Ik knipoog naar jou en zeg gemeend: "Wat een mooi ventje heb je." Ik zie verbaasde blikken, hoor geluiden van onbegrip. Maar ik reken af en verlaat de Kruidvat .

Inmiddels zit ik nu thuis en moet ik aan jou denken.

Élke moeder heeft in haar leven van die momenten dat ze zich even geen raad weet met het gedrag van haar kind. Het laatst waar je dan op zit te wachten is commentaar van omstanders . En dan zeker zulk veroordelend onrespectvol commentaar.
Op zo'n moment heb je behoefte aan bevestiging; de wetenschap dat anderen jou zien en je niet veroordelen of beoordelen; noch je kindje! Het spijt mij dat ik vandaag zo met mijzelf en mijn hoofdpijn bezig was.

Ik hoop dat je inmiddels ook thuis bent. Dat jij je verhaal kwijt kunt bij je man, of een vriendin. Dat je zoontje gekalmeerd is.
Dat je niet aan jezelf gaat twijfelen...want je deed het 'volgens het boekje!'
Dat je met een rechte rug een volgende keer de Kruidvat in zal lopen. En als ik je dan zie, knipoog ik weer naar je.
En: Ik hoop dat het niet nodig is, en dat je zoontje winkelen leuker gaat vinden, maar ik beloof je, ik zal dan wél voor jullie opkomen als dat nodig is.

(En nee...niet op een nare manier. Niet op de oog om oog, tand om tand manier.
Maar door vooral te benadrukken dat jij het fantastisch doet. Dat je negatief gedrag negeert. Zowel van je zoontje als van 'ons'. En dat je lief en geduldig alternatieven zoekt om de situatie positief te maken. )

Liefs,
Corrine

Reacties (0) Trackbacks (0)

Nog geen reacties


Leave a comment

Nog geen trackbacks.