Haan Kip Kuikens!
28mrt/180

Troostdeken

Overvallen worden door emoties dat is iets wat ons de afgelopen maanden regelmatig overkwam.
Er zijn situaties waar je geen grip op hebt. Situaties waarbij de 'Waarom?'- vraag onbeantwoord blijft. Situaties waarin je oog in oog komt te staan met dat waar je bang voor bent; dat waar je liever niet aan denkt,dat wat pijn doet, dat wat zorgen geeft , dat wat verdriet doet en dat wat je hart in duizend stukjes breekt....

Situaties waar je niet op berekend bent maar die helaas ook horen bij het leven.
De dood, ziekten en zorgen.

2017 was een moeilijk jaar waarin wederom onze draagkracht als gezin enorm op de proef is gesteld. Ik zal hier verder niet over uitwijden.
Maar:
Goddank zijn wij gezegend met elkaar; ons gezin, familie en vrienden. Er zijn veel situaties waarop wij dankbaar kunnen terugkijken.

Het ernstig ziek zijn van mijn schoonvader, John's vader, de opa van Ian en Ilias, kreeg een vreemde wending toen hij half januari werd getroffen door een CVA. Waar wij allen dachten dat zijn laatste maanden in het teken zouden staan van rustig afscheid nemen( vanwege de uitgezaaide pancreaskanker) werden de gevolgen van deze hersenbloeding hem snel fataal en hebben we eind januari na twee heftige weken definitief afscheid van hem moeten nemen. Heel droevig...voor mijn schoonmoeder, zwager, John, ....ons hele gezinnetje.

Nog geen maand later werd mijn moeder(John's schoonmoeder, Ian en Ilias' oma) ook getroffen door een zeer ernstig herseninfarct. Godzijdank is zij nog bij ons maar het is erg verdrietig en zwaar. Voor haarzelf. Voor mijn vader. Voor ons. Het infarct heeft grote schade aangericht in haar hersenen waarbij vooral haar begrip, de taal en het taalbegrip en de algehele communicatie erg moeizaam verloopt. Ze heeft ernstige vormen van afasie en apraxie. Woorden zijn vaak ontoereikend en zij kan zich niet uiten. Gelukkig ervaren wij dat waar er geen woorden meer zijn er nog altijd liefde is en daar houden wij ons aan vast.
Op dit moment revalideert ze in Intermezzo op de CVA afdeling en hopen we dat ze zoveel mogelijk oude vaardigheden weer terug vindt en waar nodig nieuwe vaardigheden aanleert.
Vooral hopen we dat we elkaar weer kunnen begrijpen en met elkaar kunnen communiceren. Het zal een langdurig proces zijn en de uitkomst valt niet te voorspellen maar we houden moed en rapen alle kleine beetjes bij elkaar.

Zoals iemand laatst tegen me zei : Wanneer je heel veel kleine beetjes bij elkaar raapt, heb je "Hoop!"

Deze lieve persoon (Marijke Verhoef) die dit tegen mij zei weet als geen ander hoe moeilijk het is om met een hart dat vaak overloopt van gevoelens....een lichaam dat beperkt is, jezelf staande te houden en positief te blijven.
Juist wanneer de dood, en wanneer ziekten zo zich heen grijpen...
Hoe moeilijk het is om balans te vinden tussen aandacht en zorgen voor de ander, en niet voorbij te lopen aan je eigen gevoelens.
Deze lieve schat heeft mijn/onze situatie gedeeld op een facebookgroep waar liefdevolle handwerksters hun handen ineenslaan om met elkaar "troostdekens" te haken.

Vanavond ging de deurbel. Er stond een pakketbezorger voor de deur met een grote doos waarop stond "een knuffel voor Corrine".

Ik werd weer overvallen door emoties. Het duurde even voordat ik durfde open te maken. Voorzichtig maakte ik het plakband los en las de kaart die op de doos zat.

"Lieve Corrine, wij hoorden dat jij wel een steuntje in de rug kunt gebruiken. Daarom sturen wij jou dit pakket voor een beetje liefde en warmte. Een dikke knuffel van alle leden van de facebookgroep 'een knuffel voor...'. "

In de doos zat de mooiste (en grootste!) gehaakte deken die ik ooit heb gezien !
Ik heb zo gehuild van dankbaarheid, van ontroering en wat voel ik me gesteund ! Het is niet onder woorden te brengen wat dit prachtige geschenk met mij doet. Deze deken verwarmt niet alleen mijn lichaam maar ook écht mijn hart en ziel.
Hij voelt als een levensechte knuffel ; als een intense omhelzing en als een warme bron van troost. Ik heb niet genoeg woorden om uit te drukken hoe blij ik hiermee ben en hoe dankbaar ik ben voor dit mooie warme prachtige cadeau.
1000 maal 1000 maal dank!❤💜💛💚💙

De (ongecensureerde😉) foto hieronder zegt alles:
Overmand door emoties...hele warme emoties... onbeschrijfelijk

Reacties (0) Trackbacks (0)

Nog geen reacties


Leave a comment

Nog geen trackbacks.