Haan Kip Kuikens!

Welkom bij de Haan, de Kip en de Kuikens!

“Today is a gift, that’s why it’s called the present.”


Hallo, Welkom op deze site van de Haan, de Kip, en de Kuikens...!

Op deze site geven we jullie een kijkje in ons kippenhok. In eerste instantie was dit weblog vooral bedoeld als verzamelplaats voor de briljante opmerkingen van ons oudste kuiken(11-01-2002) maar de Kip legt hier zelf ook regelmatig een creatief ei. Inmiddels is ons kippenhok uitgebreid met een klein piepkuikentje (18-06-2008) en zorgt hij ook al weer voor genoeg inspiratie om blogs te schrijven.

In de rechterkolom vind je de verschillende categorieën:
"Gekakel van het Kuiken" : voor een verzameling briljante opmerkingen van ons Kuiken, "Gekakel van de Kip": voor columns, gedachten, en korte -soms absurde- verhalen, de ene keer berust op waarheid, soms louter onzin en àlles daartussen, door de Kip, "Gepiep van 't Kuikentje": voor alles wat er gebeurt rondom ons Piepkuiken en "Gekraai van de Haan": voor...(wordt vervolgd...) "Poëzie, proza & pruts" door de Kip, en dan nog wat "Foto's ".
Klik maar wat rond en het wijst zich vanzelf.
Veel plezier ! En laat gerust een berichtje achter bij een blog, of in ons gastenboek. We vinden het namelijk erg leuk om te weten wie onze site heeft bezocht!



Aju Kukeleku !




30jun/170

Woorden aan jou*

-

Al een week zoek ik

Naar woorden

Die nooit genoeg zullen zeggen

Die nooit meer  uitgesproken kunnen worden;                         

Zoals ze zijn bedoeld

--

Al een week voel ik 

De onrust

Die me meevoert naar die tijden

Die we nooit meer gaan beleven;                                        

Omdat jij er niet meer bent

--

Al negen jaar zijn wij

Nu verder

Jij ongrijpbaar en 'hierboven'

Ik op aarde,leef mijn leven;      

Dankbaar dat jij er was

--

Ja dát wilde ik 

graag zeggen:

Dat het 'goed is hoe het is',

'De scherpe pijn is weg van 't rouwen'                                         

...'we voor altijd van je 'houwen'.

--

Want alles heeft opnieuw

een Plekje

Zelfs jouw "eind", -"Zijn wonderlijke start"

Wij vieren 't leven en de liefde;                                            

-En jij blijft een deel van dat.
.❤

12jun/170

Wie maak ik blij met prei?

Dan stuur je je 15-jarige zoon in zijn toetsweek even naar de Supermarkt voor een GROTE ZAK GESNEDEN PREI .

Poging 1: 

Teruggekomen met drie dingen,maar geen prei.

Poging 2:

"Trrrrring...." (telefoon)"Mama..ik heb het zakje prei onder mijn snelbinders gedaan, maar ik sta nu voor het stoplicht, en het zit er niet meer onder...."

Poging 3: 

Bij thuiskomst wordt mij een mini zakje met 200 gram overhandigd..

Hij is nu onderweg om nog een zak te halen...😂

(Toetsweek en ADD...tja😉)

*UPDATE*

Nu komt hij zojuist thuis met 400 gram gesneden prei. Ik had 400 nodig. Nu heb ik dus meeeeeer dan genoeg😂

14mei/170

Moederdag 2017

Moederdag 14 mei 2017

Vandaag mag en wil ik extra stilstaan bij Moederdag.

Want wat een zegen is het, om te kunnen zeggen dat we onlangs de 72ste verjaardag van mijn lieve mama hebben mogen en kunnen vieren. Wat houd ik veel van haar! ❤

Dat ik gezegend ben met twee wondertjes die mij hun mama noemen.

Wat een rijkdom...wat ben ik een bofkont...

Maar juist ook vandaag,besef ik des te meer dat Moederdag niet vanzelfsprekend is....en niet door iedereen wordt ervaren als een 'feest'.

Lieve wensmoeders; moeders die zoveel ruimte in hun hart hebben,maar voor wie het niet vanzelfsprekend is om een kindje te kunnen dragen.

Lieve engeltjesmoeders; moeders die hun wondertje veel te vroeg 'moesten' loslaten.

Lieve eenzame moeders; moeders die om welke reden dan ook het contact met hun kinderen missen.

Lieve kinderen, groot of klein; die zo graag hun mama nog dichtbij zich hadden willen hebben.

Lieve moeders, die alles op alles zetten...huis en haard verlaten om hun kinderen een veilige toekomst te geven, in een vreemd land.

Lieve kinderen, die geen warme gevoelens krijgen bij het woord moeder....bij wie een liefdevol thuis ontbrak...

Het is moederdag voor ALLE moeders...stief-,pleeg-, vermoeide, actieve, gezonde,zieke, werkende, thuisblijvende, samenlevende, alleenstaande....ALLE! moeders.

voor de Lieve moeders,in hart en ziel....

Hun kinderen...waar dan ook...

Tastbaar of niet...

Vandaag denk ik ook aan jullie 💜

4mei/170

4 mei ’17

Verlies en verdriet verbinden. Kijk maar eens om je heen, wanneer er een dierbare overlijdt.Mensen betuigen hun steun, rouwen met je mee. Houden elkaar vast. Voor even is er geen afstand, maar verbinding,compassie, liefde.

Liefde verbindt. Maakt ons blind en doof voor verschillen, of, die doen er niet toe. Wat telt is die ánder...en respect,diepe genegenheid, het 'gezien en gehoord worden', het 'er mogen zijn'.

Vanavond zijn we twee minuten stil. Uit respect voor hen die sneuvelden terwijl zij streden voor vrijheid. Omkwamen door geweld, haat, er 'niet mochten zijn', niet gehoord en gezien wilden worden. 

We denken ook aan ieder die slachtoffer is , toen, maar ook nu! van vernietigende haat, discriminatie, op basis van verschillen... (afkomst,huidskleur,overtuiging,religie,seksuele voorkeur....)

Vandaag is het nationale Dodenherdenking. Het doet opnieuw een hoop stof opwaaien...

Ja...we herdenken 'onze' oorlogsslachtoffers....maar laat er in Gods en Allah's naam ook ruimte zijn om verder te kijken dan onszelf. 

Laat verlies, verdriet en liefde de verbindende krachten zijn waar we met elkaar ons mens-zijn weer ontmoeten en omarmen. Laten we mogen denken aan hen die vielen in de oorlogsjaren van WOII..maar ook daarbuiten. Toen,nu...dichtbij,ver weg.

Aan hen die vielen in de wereld,waar dan ook...vanwege het gebrek aan compassie, respect en verbondenheid. Omdat de verschillen zwaarder werden gewogen dan de overeenkomsten.

Aan hen die huis en haard moesten verlaten en daarbij het leven  lieten.

Aan hen die niet opgroeiden in veiligheid.

Aan hen die achterbleven.

Aan hen die het leven lieten ondat ze 'er niet bijhoorden'...

Aan hen die wankelen...laat ze niet vallen..

Vier mei. Dodenherdenking: Verdriet Verbindt. Verbinding is naastenliefde. Liefde slaat bruggen, geeft hoop en uitzicht. Liefde heelt.

Hopenlijk langer dan twee minuten...

Geëtiketeerd als: Geen reacties
29apr/170

Overgrootmoeders kapsel.

Waar je je al niet druk over kunt maken:

Deze kip twijfelt al een tijdje aan haar haar.

Groeien?

Knippen?

Hoe dan?

Aangezien ik de regel handhaaf 'bij twijfel maar niets doen" is mijn  haar inmiddels behoorlijk lang. Stiekem ben ik daar zelfs een beetje trots op, want dat is lang geleden!

Het dagelijks onderhoud, wassen, kammen,drogen, vind ik vandaag wel genoeg moeite, en ik besluit het uit gemakzucht achterover in een knot te binden.

Doe ik wel vaker, tot grote ergernis van mijn moeder,die het dan niet kan laten me er op te wijzen dat ik "wel heel erg op haar oma lijk zo."(van je familie moet je het hebben😉)

Zo liep ik dus zojuist, mijmerend, naar de supermarkt.
"Zal ik het dan in laagjes laten knippen? Misschien komt er dan meer krul terug....

Of juist niet, het is nu juist lekker dik en goed bijeen te binden zonder dat er kortere lokken uitpiepen.

Of zal ik het gewoon weer kaaklijn-lengte laten knippen?

Of juist nog langer laten groeien?

Lijk ik echt op mijn overgrootmoeder?

Het komt los inmiddels een flink eind over mijn schouders...zal ik het vaker los doen?

Misschien moet ik nog maar even wachten met knippen...

Ja...ik wacht tot de zomervakantie, en dan beslis ik of ik het weer korter laat knippen..."

Ik schrik op, iemand roept mijn naam.

He! Corrien! Lang geleden! Jeetje...jij bent veranderd...hoe is het met je!  Oh...en wat is je haar anders? Korter lijkt het? Geknipt?

...

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
28apr/170

Man met shirt.

Okay...

Ik ben dus officieel kippig.

Vanwege schouder,kan ik vanaf de kant het zwembaduitje meemaken...en ik vermaak me prima ....wat straalt onze jongste in het water!

Tegelijk bemerk ik dat ik "gegroeid" ben m.b.t. mijn zelfbeeld. Zwembaden zijn nooit plaatsen geweest waar ik mij zelfverzekerd voelde. Maar sinds een tijdje merk ik dat ik mijn lijf niet langer meer obsessief vergelijk met dat van andere dames. Ik kijk nu met andere ogen naar de prachtige diversiteit om mij heen. Mensen zijn zo mooi!

Omdat ik-wanneer ik zwem- vaak de uitzondering ben omdat ik voor veel zwemkleding uiteindelijk allergisch ben,en dus vaak kies voor een shirtje en korte broek, valt me vandaag op dat ik daarin ook niet de enige ben.

Een man van middelbare leeftijd zwemt enthousiast met zijn zoontjes of kleinzoontjes? En draagt vol trots een zwarte string en een zwart strak mouwloos shirt. 

Ik zie ze genieten...wat een genot ook om naar te kijken!

Waarom hij een shirt aanheeft vraag ik me wel heel even af...zou het chloorwerend zijn? 

Nouja...hoe dan ook...er zijn er dus meer mensen met shirts aan in een zwembad!☺ 

Ilias gaat voor de 100ste keer de glijbaan af en ik zwaai...

John gaat ook...en ik zwaai weer...

Heerlijk om ze zo in hun element te zien. Zo blij word ik hiervan!

De man met shirt is intussen zijn (klein?)kids aan het verzamelen en roept "Jaaaaaaa!!! Kom!!! We gaan friet eten!"

De kinderen laten zich dat geen twee keer zeggen en lopen mijn richting op. (Ik zit op het terras)

De man met shirt verzamelt handdoeken en komt ook mijn richting op.

Hij schenkt me een brede grijns, en ik grijns terug.

Mijn blik blijft even hangen...

Iets langer dan mijn bedoeling is...

Veeeel langer dan mijn bedoeling is.....

"Haha...dat effect heb ik vaker op vrouwen..." lacht hij vrolijk.
"Zoveel haar zie je niet vaak he?"

Joviaal zwaait hij,en sluit zich aan bij de rij voor de frietjes.
*Hij droeg geen shirt.

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
15apr/170

Hoop op Pasen.

Onze hoop is op de Paasboodschap gericht;
De lijdenstijd gaat echt voorbij...

We mogen opstaan in Zijn Licht
- opnieuw beginnen met een schone lei...

#ipray

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
12mrt/170

Afscheid

​Ieder afscheid
Raakt diep in de kern van je hart.
Een plek
waar diegene altijd voortleeft
die niet meer bij ons kan zijn.

Bij elk afscheid
groeit die plek;
bloedt die plek.
Nieuwe pijn,

-maar ook de pijn van elk afscheid daarvóór.
Bij elk afscheid
raak je hen ook weer even extra aan.

Bij elk afscheid
groeit die plek in je hart.
Sterf je zelf een beetje mee; 
Èn leef je weer een beetje extra
Omdat je doorgaat
En hen altijd meedraagt.

Bij elk afscheid
Worden vanzelfsprekendheden weer groot,
En overstijgt Liefde wederom de dood.

Elk afscheid is weer een nieuwe vorm van vasthouden.❤

15dec/160

Kerst 2017

(Geschreven na/tijdens/door alle beelden en verhalen uit Aleppo/Syrië...een van de vele plekken op onze aarde, waar vrede,naastenliefde,veligheid...niet vanzelsprekend is. Waar mensen lijden door onmenselijkheid...)


Terwijl 'we' onze huizen en straten in kerstsfeer brengen...ons druk maken over kerstdiners, en wat te doen op eerste of tweede kerstdag....sky radio op repeat het " the most wonderful time of the year" vindt...

Zijn er...zoals 2017 jaar geleden mensen op doorreis...of op de vlucht. Voor regimes, geweld,onrecht, haat......voor de veiligheid van zichzelf en hun (ongeboren) kind...

Terwijl "we" ons hijsen in alle glitters en toeters en bellen ,-wat trek jij aan met kerst?" , en we via post,mail,app, fb elkaar de jaarlijkse "prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar" wensen...zijn er zoveel mensen die niet eens aan morgen durven denken. 

2017jaar geleden..

Werd er in een stal...omdat nergens anders ruimte was,noch in harten,noch in gastvrijheid en barmhartigheid; IN EEN STAL!!..zonder glitter en glamour, een kind van het Licht geboren.

Een vredeskind...de zoon van God.

En God...wat hebben we dat licht en die vrede hard nodig..

Wij doen dit jaar niet aan kerst/nieuwjaarskaarten.

Niet omdat we jouw/u geen fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar wensen...want dat wensen wij iedereen!

Juist daarom...

Dit jaar Zonder poespas...zonder boom...zonder commercieële imput...vieren wij kerst in ons hart, en in gebed..en in gedachten bij mensen in het "donker"...
Dichtbij,en ver weg.
Ik sluit af met woorden die ik jaren geleden al schreef: 

Kerstwens.

Zien wij ook de ster, zoals de wijzen uit het Oosten; die ons wijst, zodat we weten ,waar we moeten zoeken, in de wereld van vandaag?

Gaat ons ook een Licht op, opdat we voelen en begrijpen,wat het Kindje in de kribbe ons wil laten zien:

God's Liefde en warmte, juist zomaar onverwachttussen heel gewone mensen? Op plekken waar je het niet altijd verwacht?

Onze kerstwens: Dat het Licht van de ster veel vérder zal reiken dan de feestdagen…

Haan,Kip en Kuikens.

https://www.amnesty.org/en/get-involved/take-action/demand-safe-evacuation-of-people-from-east-aleppo/

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
30nov/160

Openhartig

Vannacht was zo bijzonder...

Ik keek er vol verlangen naar uit...maar was ook wat onzeker.

Wat nou, als het tegen zou vallen?

Maar zodra ik met jou in bed lag...mijn hoofd op je neervlijde...en ik je zachtheid,en toch je stevigheid voelde wist ik dat het goed was. 

Ik voelde me veilig, geborgen,tevreden...

Ik wil voortaan elke nacht met jou doorbrengen!
#ikea

#nieuwkussen

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
9nov/161

Trump,Clinton,Kerst.

​Vanmorgen; In de ouderkamer van de PausJoannesschool:

Terwijl de wereld gek lijkt geworden, naastenliefde en respect waarden zijn die onder vuur liggen.....,zijn wij op school al bezig voor de kerst.

Hoopvol...!

Ooit begon-in alle woeligheid van het leven, in een situatie waarin  uitzichtloosheid en afwijzing voelbaar was-

Heel klein..in een stal...in alle stilte; Een wonder.

Liefde werd geboren...daar waar het onmogelijk leek!

Laten wij in Gods- of Allah's- naam dichtbij Hem, onszelf en elkaar blijven...En zelf het licht zijn, en laten zien, wat nu extra lijkt te ontbreken in de wereld

?❤

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip 1 Reactie
13okt/160

Chique

​En ja hoor...daar is 'ie weer: Poffertje!!

*tijdens een ritje in de bus, een gesprek tussen twee medepassagiers; geniaal!*

"Schatje,je mot mijn interligentie niet onderschatten."

"Ik heb echt een heel uitgebreid vobucalair"

"Nou mot je dat niet gaan battelagiseren!"

"...want ik weet erg veel van de menselijke spychologie"

*proest*

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
18aug/160

Bobbejaanland.

Een blogbericht...anders dan anders.
Omdat ik in staat was om een "ijsje koud te maken"
...maar mijn primaire reactie maar inhield om deze -hopenlijk- ogen openende brief (eerder: een verhaal!)naar het attractiepark te kunnen sturen.

#Bobbejaanland

Het zal je maar gebeuren.

Je zal maar een jongetje van 8 zijn.
Slim, lief, lekker eigenwijs, stoer, .....eigenlijk op heel veel fronten zoals alle jongetjes van 8 jaar, maar dan nét een klein beetje anders .
Omdat je de wereld fragmentarisch waarneemt. Omdat alle indrukken en prikkels uit je omgeving heel heftig binnenkomen, en je altijd net een beetje meer moeite moet doen dan je leeftijdsgenootjes om daar goed op te kunnen reageren.
Dat je sommige dingen heel eng vindt, dingen die onverwacht zijn, en ook bijvoorbeeld harde geluiden, aanrakingen van mensen die je niet kent.
Gelukkig zijn er heel slimme dokters en therapeuten die je daarmee helpen. Die jou uitleggen dat je een vorm van autisme hebt, en hoe je daarmee om moet gaan.
En die met jou werken aan minder bang zijn, en dat je heel trots bent omdat dat steeds beter gaat.
Dat je papa en mama en je grote broer je zoveel mogelijk helpen je wereld overzichtelijk te houden, maar ze je ook leren dat er soms situaties zijn die niet voorspelbaar zijn, en dat je steeds beter leert om daarmee om te gaan.

Je zal maar een jongetje van 8 zijn, en dit jaar voor het eerst carnaval hebt durven mee vieren op school.  Omdat je jezelf ook verkleed had, en je er dagen van te voren al zelf over nadacht hoe je het minder eng kon maken. Dat je jezelf moed insprak, omdat je mensen die verkleed zijn echt heel erg eng vindt. Heel knap he?
Dat je dit jaar ook bij #MacDonalds durfde te eten omdat je hebt geleerd dat clowns eigenlijk best grappig zijn. En omdat  papa en mama van te voren dan even naar binnen gaan om te kijken of er geen "echte clown" aanwezig is.  De grote plastic clown durf je inmiddels een handje te geven!
En je durft gewoon je patatjes binnen te eten zonder te huilen omdat je bang bent dat de clown naar je toe komt.
Daar is iedereen zo trots op!
En jij zelf nog wel het meest!

Stel je voor dat je dit jaar ook meedurfde met een jarig vriendje naar een speelparadijs, omdat je zeker wist dat de mascotte van het speelparadijs niet in je buurt zou komen.
Wat is dat dan fijn!

Stel je eens voor, dat je dit jaar op vakantie zou gaan, waar je heel erg naar uitkeek. Naar Drenthe, en dat je weken van te voren al wist door internet hoe het vakantiepark en het vakantiehuisje er zou uitzien. En dat je daar echt zin in had!
Dat je al een tijd geleden via de hulpverleners een speciaal pasje hebt gekregen, waar op staat "auti-pas", waardoor je, wanneer je een dagje uit zou gaan, kon laten zien dat je naast dat je een heel gewoon lief jongetje van 8 jaar bent, ook een klein beetje anders kunt reageren op situaties, en dat begrip daarvoor je heel erg helpen zou.
Natuurlijk zou je die pas niet altijd gebruiken of bij je hebben. Want je bent bovenal ook een heel gewoon jongetje.

Maar...dat er...toen er plannen werden gemaakt om een dagje naar attractiepark #Bobbejaanland te gaan( volgens de site van de Nederlandse Vereniging voor Autisme (#NVA) benoemd tot autisme vriendelijk park) gebruik van zou worden gemaakt.
Dat je alle filmpjes die er over het park te vinden zijn op het internet, en plaatjes en informatieboekjes, en oude foto's  al van binnen en buiten kent, en je jezelf al heel goed voorbereid op een dagje pretpark.
Dat je een beetje zenuwachtig bent, maar op een "leuke manier", zols je zelf zegt...omdat je weet dat het een leuke dag gaat worden. En dat je precies weet welke attracties je wel zou willen doen.
En dat je er op kunt vertrouwen dat je autipas je zou helpen; je zou dan namelijk op vertoon van die pas een rood armbandje krijgen waardoor je niet in hele lange rijen zou hoeven wachten.
Maar dat je bij sommige attracties met papa en mama en je grote broer( die bruine bandjes kregen) via de uitgang de attractie in zou mogen. Zo hoef je niet onnodig zenuwachtig te worden tijdens het lange wachten.

Je zal maar dat jongetje zijn...die vrolijk zingend in de auto onderweg naar Bobbejaanland nog verkondigde :"Oh!... dit gaat zo'n leuke dag worden!"

Ja...je zal dat jongetje maar zijn, dat na binnenkomst in het park (dat ging heel snel, want natuurlijk hadden papa en mama al kaartjes) even stilstaat om de eerste indrukken op je in te laten werken. Dat je geen hand wilt van papa of mama, maar even zelf wil stilstaan...op je eigen tempo de prikkels wil verwerken.

En dat er dan ineens een grote vreemde man naar je toekomt, je met zijn hand in je rug, hardhandig meeleidt en je naast een levensgroot "ijsje" dat beweegt en kan praten neerzet, en zegt : Even lachen voor de foto!

Dat je dan zo erg schrikt dat er eerst geen geluid uit je keel komt. Je je niet kan verroeren van paniek.
En dat je mama je hand vastpakt, en tegen die man schreeuwen moet "Laat hem los, hij wil dit niet"
En dat die man je dan nog steeds vasthoudt, en jij dan heel erg gaat schreeuwen en huilen.
En dat je mama rustig probeert te blijven, omdat jij dat zelf niet meer kunt...maar dat die meneer, en dat "ijsje" je tegen je zin proberen tegen te houden om je te kalmeren...en je te vertellen dat je niet zo moet huilen omdat "je toch wel ziet dat het niet echt is? Het is gewoon een meneer in een ijsjes -pak"

Wat zou dat erg zijn!

Weet u?
Dat jongetje?
Dat jongetje is mijn zoontje !
Ons lieve grote kleine wonder...waar ik voor vecht als een leeuw als het nodig is, en waar ik voor door het vuur ga.
Mijn zoontje wilde niet naar huis, want...immers...als je hebt gezegd dat je tot half zes blijft, dan is het onmogelijk om dat niet te doen.
Maar...vanaf dat moment was zijn leuke dag voorbij.
En uiteraard die van ons ook.
Hij vertrouwde niets en niemand meer. Wilde in geen enkele attractie. Liep schichtig heen en weer, kon zich niet meer ontspannen, en vanaf dat moment is ons vakantiegevoel bergafwaarts gegaan.

Hij wil nooit meer naar België. Nooit meer naar een pretpark. Is ervan overtuigt dat zijn medicijnen en therapie toch nooit zullen helpen. Dat hij "stom"is.

Uiteraard weten wij dat dit een fase is...
en dat dit uiteindelijk weer overgaat.
en dat hij heus binnenkort weer in zijn eigen bedje durft te slapen.
En dat de zenuwachtige tics weer zullen verdwijnen.

Maar we weten ook dat dit een heel zware en lange periode voor hem is..en een deuk in zijn zelfvertrouwen.
en dat breekt mijn moederhart.

Mensen van Bobbejaanland...en dan met name: fotograaf en mascotte met hun aggressieve benadering om hun foto's te kunnen schieten;
Ik ben gelukkig een moeder die getraind is in rustig blijven, mijn emoties te onderdrukken in het belang van mijn kind.
Niet aggressief van aard...
wees daar maar héél blij om, want mijn handen jeukten, en ik was/ en ben woedend....!

Jullie hebben er geen besef van hoeveel impact jullie "fotoverkoop truukje" op ons gezin heeft, en vooral...hoeveel impact het heeft op het zelfvertrouwen van mijn lieve zoon.

ik ben heel benieuwd naar jullie reactie, en ik hoop intens dat jullie hiervan leren.

Ik stuur deze tekst ook door naar de nederlande Vereniging voor Autisme...
in de hoop dat anderen deze situatie en de nasleep bespaard zal blijven.

Met een niet zo heel vriendelijke groet,
Corrine van Oosten de Haan.

(Ge e-maild naar het Attractiepark, geplaatst op Facebook, en gedeeld met de NVA)

Ter info :klik!http://m.metronieuws.nl/xl/2016/04/zo-ziet-de-wereld-eruit-als-je-autistisch-bent

Geëtiketeerd als: , , Geen reacties
22jun/160

Omgekeerd.

Voelt een beetje als de omgekeerde wereld.

Vanmiddag lag ik te slapen in m'n 'zwembad'...
Nu lig ik te 'zwemmen' in m'n bed...

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
30jan/160

Afscheid

 

Hoe lang heb jij deel uitgemaakt van mijn leven...

Ik denk vanaf mijn twaalfde? Dat maakt zo'n 28 jaar.Een band van 28 jaar...dat is niet zomaar iets.

Het was ook geen gewone band. Nee wat wij hadden was speciaal. Ik trok mij alles aan...als jij iets mankeerde, voelde ik het overal.

Ik denk dat onze band na de geboorte van onze oudste zoon pas veranderde in een meer ongezonde relatie.

Je begon je op te dringen. Wanneer ik even door onstandigheden minder aandacht voor je had, zorgde je er voor dat ik niet om je aanwezigheid heen kon. Natuurlijk elimineerde ik je niet uit mijn leven. Je was immers een onderdeel...van mij!

Ik heb geprobeerd te herstellen wat mis ging tussen ons.Meerdere malen met professionele hulp.Tranen met tuiten...en dan ging het weer een tijd beter. Maar altijd bleef je mijn zwakke plek.

De plek waarbij zenuwen bloot lagen..mijn hartslag voelbaar...hoe poetisch ook...dit jaar was ik er klaar mee.

Dit kon niet langer meer doorgaan.Soms is loslaten de enige oplossing, en dat heb ik gedaan.

Afgelopen donderdag is de knoop doorgehakt en heeft de kaakchirurg jou, je (inmiddels nep-)wortels, opnieuw aangetast kaakbot en je ontsteking weggehaald.

Ons afscheid was onvermijdelijk, en ik kan onderstrepen dat loslaten pijnlijk is.

De napijn idem dito.

Maar tijd zal alle wonden helen...

 

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties