Haan Kip Kuikens!

Welkom bij de Haan, de Kip en de Kuikens!

“Today is a gift, that’s why it’s called the present.”


Hallo, Welkom op deze site van de Haan, de Kip, en de Kuikens...!

Op deze site geven we jullie een kijkje in ons kippenhok. In eerste instantie was dit weblog vooral bedoeld als verzamelplaats voor de briljante opmerkingen van ons oudste kuiken(11-01-2002) maar de Kip legt hier zelf ook regelmatig een creatief ei. Inmiddels is ons kippenhok uitgebreid met een klein piepkuikentje (18-06-2008) en zorgt hij ook al weer voor genoeg inspiratie om blogs te schrijven.

In de rechterkolom vind je de verschillende categorieën:
"Gekakel van het Kuiken" : voor een verzameling briljante opmerkingen van ons Kuiken, "Gekakel van de Kip": voor columns, gedachten, en korte -soms absurde- verhalen, de ene keer berust op waarheid, soms louter onzin en àlles daartussen, door de Kip, "Gepiep van 't Kuikentje": voor alles wat er gebeurt rondom ons Piepkuiken en "Gekraai van de Haan": voor...(wordt vervolgd...) "Poëzie, proza & pruts" door de Kip, en dan nog wat "Foto's ".
Klik maar wat rond en het wijst zich vanzelf.
Veel plezier ! En laat gerust een berichtje achter bij een blog, of in ons gastenboek. We vinden het namelijk erg leuk om te weten wie onze site heeft bezocht!



Aju Kukeleku !

Haan, (John) Kip, (Corrine) en de Kuikens (Ian en Ilias)
(en ja, onze achternaam is "de Haan")




14mei/170

Moederdag 2017

Moederdag 14 mei 2017

Vandaag mag en wil ik extra stilstaan bij Moederdag.

Want wat een zegen is het, om te kunnen zeggen dat we onlangs de 72ste verjaardag van mijn lieve mama hebben mogen en kunnen vieren. Wat houd ik veel van haar! ❤

Dat ik gezegend ben met twee wondertjes die mij hun mama noemen.

Wat een rijkdom...wat ben ik een bofkont...

Maar juist ook vandaag,besef ik des te meer dat Moederdag niet vanzelfsprekend is....en niet door iedereen wordt ervaren als een 'feest'.

Lieve wensmoeders; moeders die zoveel ruimte in hun hart hebben,maar voor wie het niet vanzelfsprekend is om een kindje te kunnen dragen.

Lieve engeltjesmoeders; moeders die hun wondertje veel te vroeg 'moesten' loslaten.

Lieve eenzame moeders; moeders die om welke reden dan ook het contact met hun kinderen missen.

Lieve kinderen, groot of klein; die zo graag hun mama nog dichtbij zich hadden willen hebben.

Lieve moeders, die alles op alles zetten...huis en haard verlaten om hun kinderen een veilige toekomst te geven, in een vreemd land.

Lieve kinderen, die geen warme gevoelens krijgen bij het woord moeder....bij wie een liefdevol thuis ontbrak...

Het is moederdag voor ALLE moeders...stief-,pleeg-, vermoeide, actieve, gezonde,zieke, werkende, thuisblijvende, samenlevende, alleenstaande....ALLE! moeders.

voor de Lieve moeders,in hart en ziel....

Hun kinderen...waar dan ook...

Tastbaar of niet...

Vandaag denk ik ook aan jullie 💜

4mei/170

4 mei ’17

Verlies en verdriet verbinden. Kijk maar eens om je heen, wanneer er een dierbare overlijdt.Mensen betuigen hun steun, rouwen met je mee. Houden elkaar vast. Voor even is er geen afstand, maar verbinding,compassie, liefde.

Liefde verbindt. Maakt ons blind en doof voor verschillen, of, die doen er niet toe. Wat telt is die ánder...en respect,diepe genegenheid, het 'gezien en gehoord worden', het 'er mogen zijn'.

Vanavond zijn we twee minuten stil. Uit respect voor hen die sneuvelden terwijl zij streden voor vrijheid. Omkwamen door geweld, haat, er 'niet mochten zijn', niet gehoord en gezien wilden worden. 

We denken ook aan ieder die slachtoffer is , toen, maar ook nu! van vernietigende haat, discriminatie, op basis van verschillen... (afkomst,huidskleur,overtuiging,religie,seksuele voorkeur....)

Vandaag is het nationale Dodenherdenking. Het doet opnieuw een hoop stof opwaaien...

Ja...we herdenken 'onze' oorlogsslachtoffers....maar laat er in Gods en Allah's naam ook ruimte zijn om verder te kijken dan onszelf. 

Laat verlies, verdriet en liefde de verbindende krachten zijn waar we met elkaar ons mens-zijn weer ontmoeten en omarmen. Laten we mogen denken aan hen die vielen in de oorlogsjaren van WOII..maar ook daarbuiten. Toen,nu...dichtbij,ver weg.

Aan hen die vielen in de wereld,waar dan ook...vanwege het gebrek aan compassie, respect en verbondenheid. Omdat de verschillen zwaarder werden gewogen dan de overeenkomsten.

Aan hen die huis en haard moesten verlaten en daarbij het leven  lieten.

Aan hen die niet opgroeiden in veiligheid.

Aan hen die achterbleven.

Aan hen die het leven lieten ondat ze 'er niet bijhoorden'...

Aan hen die wankelen...laat ze niet vallen..

Vier mei. Dodenherdenking: Verdriet Verbindt. Verbinding is naastenliefde. Liefde slaat bruggen, geeft hoop en uitzicht. Liefde heelt.

Hopenlijk langer dan twee minuten...

Geëtiketeerd als: Geen reacties
29apr/170

Overgrootmoeders kapsel.

Waar je je al niet druk over kunt maken:

Deze kip twijfelt al een tijdje aan haar haar.

Groeien?

Knippen?

Hoe dan?

Aangezien ik de regel handhaaf 'bij twijfel maar niets doen" is mijn  haar inmiddels behoorlijk lang. Stiekem ben ik daar zelfs een beetje trots op, want dat is lang geleden!

Het dagelijks onderhoud, wassen, kammen,drogen, vind ik vandaag wel genoeg moeite, en ik besluit het uit gemakzucht achterover in een knot te binden.

Doe ik wel vaker, tot grote ergernis van mijn moeder,die het dan niet kan laten me er op te wijzen dat ik "wel heel erg op haar oma lijk zo."(van je familie moet je het hebben😉)

Zo liep ik dus zojuist, mijmerend, naar de supermarkt.
"Zal ik het dan in laagjes laten knippen? Misschien komt er dan meer krul terug....

Of juist niet, het is nu juist lekker dik en goed bijeen te binden zonder dat er kortere lokken uitpiepen.

Of zal ik het gewoon weer kaaklijn-lengte laten knippen?

Of juist nog langer laten groeien?

Lijk ik echt op mijn overgrootmoeder?

Het komt los inmiddels een flink eind over mijn schouders...zal ik het vaker los doen?

Misschien moet ik nog maar even wachten met knippen...

Ja...ik wacht tot de zomervakantie, en dan beslis ik of ik het weer korter laat knippen..."

Ik schrik op, iemand roept mijn naam.

He! Corrien! Lang geleden! Jeetje...jij bent veranderd...hoe is het met je!  Oh...en wat is je haar anders? Korter lijkt het? Geknipt?

...

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
28apr/170

Man met shirt.

Okay...

Ik ben dus officieel kippig.

Vanwege schouder,kan ik vanaf de kant het zwembaduitje meemaken...en ik vermaak me prima ....wat straalt onze jongste in het water!

Tegelijk bemerk ik dat ik "gegroeid" ben m.b.t. mijn zelfbeeld. Zwembaden zijn nooit plaatsen geweest waar ik mij zelfverzekerd voelde. Maar sinds een tijdje merk ik dat ik mijn lijf niet langer meer obsessief vergelijk met dat van andere dames. Ik kijk nu met andere ogen naar de prachtige diversiteit om mij heen. Mensen zijn zo mooi!

Omdat ik-wanneer ik zwem- vaak de uitzondering ben omdat ik voor veel zwemkleding uiteindelijk allergisch ben,en dus vaak kies voor een shirtje en korte broek, valt me vandaag op dat ik daarin ook niet de enige ben.

Een man van middelbare leeftijd zwemt enthousiast met zijn zoontjes of kleinzoontjes? En draagt vol trots een zwarte string en een zwart strak mouwloos shirt. 

Ik zie ze genieten...wat een genot ook om naar te kijken!

Waarom hij een shirt aanheeft vraag ik me wel heel even af...zou het chloorwerend zijn? 

Nouja...hoe dan ook...er zijn er dus meer mensen met shirts aan in een zwembad!☺ 

Ilias gaat voor de 100ste keer de glijbaan af en ik zwaai...

John gaat ook...en ik zwaai weer...

Heerlijk om ze zo in hun element te zien. Zo blij word ik hiervan!

De man met shirt is intussen zijn (klein?)kids aan het verzamelen en roept "Jaaaaaaa!!! Kom!!! We gaan friet eten!"

De kinderen laten zich dat geen twee keer zeggen en lopen mijn richting op. (Ik zit op het terras)

De man met shirt verzamelt handdoeken en komt ook mijn richting op.

Hij schenkt me een brede grijns, en ik grijns terug.

Mijn blik blijft even hangen...

Iets langer dan mijn bedoeling is...

Veeeel langer dan mijn bedoeling is.....

"Haha...dat effect heb ik vaker op vrouwen..." lacht hij vrolijk.
"Zoveel haar zie je niet vaak he?"

Joviaal zwaait hij,en sluit zich aan bij de rij voor de frietjes.
*Hij droeg geen shirt.

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
15apr/170

Ongezuurde mening;)

De paasboodschappen worden besproken. "Zo'n kerststol vind ik nooit zo lekker."

-Paasstol?-

"Nouja,zo'n dinges die we met kerst ook altijd hebben,dié. Je weet toch?"

-Paasstol.-

"Ja,die. Die niet.Maar die platte dingen wel! Die zijn zo lekker met suiker!"

-Matzes?-

"Ja.Die uit zo'n doosje. Je weet wel.Met suiker."

-Matzes.-

Tijd voor iets meer diepgang.

Weet je waarom we eigenlijk matzes eten rondom Pasen?

"Nee?"

*doet het verhaal over de uittocht uit Egypte, het ongezuurde 'brood van ellende', bevrijdingsbrood...etc.*

"Zo dan! Dus dat brood aten ze ook gewoon al in de tijd van de Bijbel enzo?"

-Ja.-

"Maar nu zit het natuurlijk in een mooiere verpakking..."

15apr/170

Hoop op Pasen.

Onze hoop is op de Paasboodschap gericht;
De lijdenstijd gaat echt voorbij...

We mogen opstaan in Zijn Licht
- opnieuw beginnen met een schone lei...

#ipray

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
12mrt/170

Afscheid

​Ieder afscheid
Raakt diep in de kern van je hart.
Een plek
waar diegene altijd voortleeft
die niet meer bij ons kan zijn.

Bij elk afscheid
groeit die plek;
bloedt die plek.
Nieuwe pijn,

-maar ook de pijn van elk afscheid daarvóór.
Bij elk afscheid
raak je hen ook weer even extra aan.

Bij elk afscheid
groeit die plek in je hart.
Sterf je zelf een beetje mee; 
Èn leef je weer een beetje extra
Omdat je doorgaat
En hen altijd meedraagt.

Bij elk afscheid
Worden vanzelfsprekendheden weer groot,
En overstijgt Liefde wederom de dood.

Elk afscheid is weer een nieuwe vorm van vasthouden.❤

17feb/170

10 jaar te vroeg..

​Onverwachte uitspraak van een achtjarige:

" Oh...mènnnnn...ik heb  ièts teveel gedronken vandaag..."

(Okay...het was karvan Cevitam...maar toch....)

11jan/170

Ons oudste kuiken 15 jaar!

http://www.haankipkuikens.nl/wp-content/uploads/2017/01/wp-1484076383964.mpeg

11 januari 2002 ; 15 jaar geleden,had ik niet durven geloven;zelfs amper durven hopen,dat jij nadat jij blauw en levenloos, na een onverdoofde bizarre spoedkeizersnede je entree maakte in ons leven, zo mooi "jezelf" zou worden zoals je nu bent.

Onze Ian. Stoer èn gevoelig. Zo groot en verstandig. Zo lekker dwars en onhandig soms. Zo echt en puur. Met je eigen normen en waarden, en je oprechtheid en betrokkenheid waar we zo trots op zijn. 

Lieve schat, Ik ben zo dankbaar dat jij in ons nestje bent gekomen! Je bent ons eerste wonder, ons eerste Godsgeschenk, en je doet je naam eer aan! 

Elk jaar opnieuw beleef ik deze dagen de rollercoaster aan emoties van jouw "geboorte". En elke keer opnieuw besef ik hoe bijzonder jij bent...wat een vechter,doorzetter. Jij hebt ons in jouw 15 jaar zoveel geleerd en gegeven, daar heb je geen idee van. En ja...de puberbuien nemen we voor lief...

(En soms niet?)

Lieve,vrolijke,grappige,gevatte,bijzondere schat, ik hoop en bid dat dit levensjaar weer heel veel moois en goeds voor je in petto heeft.

Blijf dichtbij jezelf, en bij Hem. Jij maakt het leven van heel veel mensen mooier!

Ik hou onvoorwaardelijk van jou.
(En stiekum vind ik het best moeilijk dat mijn kleine mannetje fysiek verandert in een grote vent.

Dus vergeef me dat ik je nog zo vaak knuffel, je over je -nu nog redelijk zachte wangen- streel....

Elk moment zo lang mogelijk wil vasthouden...daar ben ik nu eenmaal je sentimentele moederkip voor;))

15dec/160

Kerst 2017

(Geschreven na/tijdens/door alle beelden en verhalen uit Aleppo/Syrië...een van de vele plekken op onze aarde, waar vrede,naastenliefde,veligheid...niet vanzelsprekend is. Waar mensen lijden door onmenselijkheid...)


Terwijl 'we' onze huizen en straten in kerstsfeer brengen...ons druk maken over kerstdiners, en wat te doen op eerste of tweede kerstdag....sky radio op repeat het " the most wonderful time of the year" vindt...

Zijn er...zoals 2017 jaar geleden mensen op doorreis...of op de vlucht. Voor regimes, geweld,onrecht, haat......voor de veiligheid van zichzelf en hun (ongeboren) kind...

Terwijl "we" ons hijsen in alle glitters en toeters en bellen ,-wat trek jij aan met kerst?" , en we via post,mail,app, fb elkaar de jaarlijkse "prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar" wensen...zijn er zoveel mensen die niet eens aan morgen durven denken. 

2017jaar geleden..

Werd er in een stal...omdat nergens anders ruimte was,noch in harten,noch in gastvrijheid en barmhartigheid; IN EEN STAL!!..zonder glitter en glamour, een kind van het Licht geboren.

Een vredeskind...de zoon van God.

En God...wat hebben we dat licht en die vrede hard nodig..

Wij doen dit jaar niet aan kerst/nieuwjaarskaarten.

Niet omdat we jouw/u geen fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar wensen...want dat wensen wij iedereen!

Juist daarom...

Dit jaar Zonder poespas...zonder boom...zonder commercieële imput...vieren wij kerst in ons hart, en in gebed..en in gedachten bij mensen in het "donker"...
Dichtbij,en ver weg.
Ik sluit af met woorden die ik jaren geleden al schreef: 

Kerstwens.

Zien wij ook de ster, zoals de wijzen uit het Oosten; die ons wijst, zodat we weten ,waar we moeten zoeken, in de wereld van vandaag?

Gaat ons ook een Licht op, opdat we voelen en begrijpen,wat het Kindje in de kribbe ons wil laten zien:

God's Liefde en warmte, juist zomaar onverwachttussen heel gewone mensen? Op plekken waar je het niet altijd verwacht?

Onze kerstwens: Dat het Licht van de ster veel vérder zal reiken dan de feestdagen…

Haan,Kip en Kuikens.

https://www.amnesty.org/en/get-involved/take-action/demand-safe-evacuation-of-people-from-east-aleppo/

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
14dec/160

Rednozjib!

Ergens:

...ergens:

"Hallo, en hoe heet jij?"

"Ik heet Ilias"

"Ilias? Wat een mooie naam."

"Ja! En als je 'm omdraait heet ik Saili...grappig he?"

"Nou!"
?

9nov/161

Trump,Clinton,Kerst.

​Vanmorgen; In de ouderkamer van de PausJoannesschool:

Terwijl de wereld gek lijkt geworden, naastenliefde en respect waarden zijn die onder vuur liggen.....,zijn wij op school al bezig voor de kerst.

Hoopvol...!

Ooit begon-in alle woeligheid van het leven, in een situatie waarin  uitzichtloosheid en afwijzing voelbaar was-

Heel klein..in een stal...in alle stilte; Een wonder.

Liefde werd geboren...daar waar het onmogelijk leek!

Laten wij in Gods- of Allah's- naam dichtbij Hem, onszelf en elkaar blijven...En zelf het licht zijn, en laten zien, wat nu extra lijkt te ontbreken in de wereld

?❤

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip 1 Reactie
31okt/161

Wappeflappies

​"Mama... als ik buikgriep heb, wil ik alleen beschuitjes eten hoor.Of misschien, heel misschien kun je weer eens van die dingen bakken?Met dat brood en ei enzo, in de koekenpan?Met die gekke naam?

Ehh...wappeflappies?

Ohnee ..iets met eefjes...

Wappeleefjes?"

"Wentelteefjes?"

"Ja die!"

?

14okt/160

Functioneel..

Ons jongste kuiken is niet zo "aanhalig", maar heeft vandaag blijkbaar de behoefte om even fijn op mama's schoot te hangen met zijn hoofdje.

Waarop ik door zijn haartjes streel, 'm kriebel in zijn nek en zeg:"wat heb je toch een schattig nekkie."

"Ja he? Ben er ook wel blij mee....hij houdt m'n hoofd zo lekker op z'n plaats."
...

13okt/160

Chique

​En ja hoor...daar is 'ie weer: Poffertje!!

*tijdens een ritje in de bus, een gesprek tussen twee medepassagiers; geniaal!*

"Schatje,je mot mijn interligentie niet onderschatten."

"Ik heb echt een heel uitgebreid vobucalair"

"Nou mot je dat niet gaan battelagiseren!"

"...want ik weet erg veel van de menselijke spychologie"

*proest*

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties