Haan Kip Kuikens!

Welkom bij de Haan, de Kip en de Kuikens!

“Today is a gift, that’s why it’s called the present.”


Hallo, Welkom op deze site van de Haan, de Kip, en de Kuikens...!

Op deze site geven we jullie een kijkje in ons kippenhok. In eerste instantie was dit weblog vooral bedoeld als verzamelplaats voor de briljante opmerkingen van ons oudste kuiken(11-01-2002) maar de Kip legt hier zelf ook regelmatig een creatief ei. Inmiddels is ons kippenhok uitgebreid met een klein piepkuikentje (18-06-2008) en zorgt hij ook al weer voor genoeg inspiratie om blogs te schrijven.

In de rechterkolom vind je de verschillende categorieën:
"Gekakel van het Kuiken" : voor een verzameling briljante opmerkingen van ons Kuiken, "Gekakel van de Kip": voor columns, gedachten, en korte -soms absurde- verhalen, de ene keer berust op waarheid, soms louter onzin en àlles daartussen, door de Kip, "Gepiep van 't Kuikentje": voor alles wat er gebeurt rondom ons Piepkuiken en "Gekraai van de Haan": voor...(wordt vervolgd...) "Poëzie, proza & pruts" door de Kip, en dan nog wat "Foto's ".
Klik maar wat rond en het wijst zich vanzelf.
Veel plezier ! En laat gerust een berichtje achter bij een blog, of in ons gastenboek. We vinden het namelijk erg leuk om te weten wie onze site heeft bezocht!



Aju Kukeleku !

Haan, (John) Kip, (Corrine) en de Kuikens (Ian en Ilias)
(en ja, onze achternaam is "de Haan")




26mei/180

Pi -OEN!

Ik heb een tijd geleden zaad voor pioenrozen gekocht. Bij-jawel-AliExpress.
Een klein zakje met zwarte balletjes.

Zoonlief vertelde me dat die "dropjes uit dat gekke zakje met die 5 ronde dropjes" erg vies waren...

🌹

20mei/180

Snacks

....en? Wat lust jij bij je friet?
Een kroket, of liever een frikandel?

"Maakt me echt niet uit. Ik houd van alletwee. Ik ben bi-snacksueel"

Onze Gekke Puber😅❤

17mei/180

Het mag.

Mag ik naief zijn
mag ik te lief zijn
mag ik hopen en vertrouwen,
Ondanks alle oordelen, op verdraagzaamheid?

Mag ik geloven
mag ik ánders
Mag ik eerlijk, mag ik ècht,
Mag ik zonder provoceren
Idealiseren?

Mag ik vrij zijn
En blijf jij jíj zijn
en zullen we samen
In Godsnaam
En in die van Allah
Elke dag wat mooier maken
voor elkaar?

Mag ik geven
Mag ik delen
mag ik leren
Inspireren en vergeven
Mag ik ontvangen en verlangen

Naar Vrede.
In de ruimste betekenis.
Omdat ik dat zo mis.

#Vrede #respect #verbinding #healtheworld

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
15mei/180

Blad 3,woord 2.

Onze jongste heeft donderdag een repetitie Geschiedenis.
Faalangstig als hij is, zoekt hij de bevestiging door mij tot in detail te vertellen wat hij al geleerd heeft. Hij kent de (verhalende) tekst letterlijk uit zijn hoofd.
De belangrijke woorden overhoorde ik zojuist nog even. ("Voor de zekerheid,mam")

Kriskras door elkaar vraag ik hem de woorden van blad 1,2 en 3.
Foutloos !

"Vertel eens, wat is een Engel?"

....Weet je? Dat ben jij mama....

 

 

14mei/180

Examens…

Mijn oudste zoon heeft deze week zijn examens.
Wat een immens spannende tijd...

Voor mijn gevoel nog zo kort geleden, zat je nog op de basisschool. Had je buikpijn wanneer je een spreekbeurt moest houden.
Zaten we uren aan je eerste boekverslag (de grote vriendelijke reus, natuurlijk!)
En nu...?
Nu ploeter je op wiskundige formules die ik me niet eens meer herinner. Gelukkig mag je daarmee aankloppen en bij de buurman. Nederlands en Biologie, daar mag en kan ik je wel mee helpen...maar uiteindelijk doe je (en moet je) dit allemaal zelf doen deze week.

Lieve stoere eigenwijze nukkige gevoelige puber...

Mijn hart gaat naar je uit. Ook ik heb geen nagels meer over. Ga ervoor...vertrouw op je eigen kunnen. Jij kunt dit!
We zijn sowieso trots op jou...
Heel erg veel succes❤
Ik denk aan jou
En aan alle andere jongeren die nu de examens in gaan...èn hun ouders.

13mei/180

Moederdag 2018

Verrast worden door een prachtige liefdevolle knutsel van onze jongste.
En een puberzoon die me omhelst en naar zijn werk gaat met de opmerking: "Sorry,ik doe daar niet aan, vind dat echt onzin hoor mam, moederdag"...en vervolgens met een zilver kettinkje thuiskomt..

We weten èrg goed dat moeder-worden geen vanzelfsprekendheid is.
Het zien van onze 2 grote wonderen herinneren me daar dagelijks aan. God wat zijn we gezegend, en wat ben ik dankbaar dat ik hun moeder mag zijn.

Een mooie dag..met een lach en een traan. Omdat er in ons leven sinds de vorige moederdag zo veel veranderd is. Dat we beseffen hoe kwetsbaar het leven is...en hoe belangrijk ouders zijn. We zijn zó dankbaar dat we vandaag tòch weer onze moeder en schoonmoeder in het zonnetje konden zetten....en ja, het is anders dan voorheen...maar nog intenser...omdat we hen Goddank nog bij ons mogen hebben. Nieuwe herinneringen mogen maken.

Vandaag sta ik ook graag stil bij diegenen voor wie vandaag moeilijk was:
(Zonder namen te noemen hoop ik dat jullie weten dat ik dit aan jullie schrijf...)

Ik denk aan jou, voor wie vandaag moeilijk was. Omdat er gemis is. Omdat je zo graag je moeder nog hier dichtbij je zou wensen...maar zij hier niet meer is.

Aan jou, voor wie vandaag moeilijk was omdat het woord 'moeder' voor jou helaas niet symbool staat voor liefde en geborgenheid. Dat je dat zo intens hebt gemist...en nog.

Aan jou, voor wie de fysieke afstand tussen jou en je mams zo groot is...en je elkaar maar hooguit eens per jaar ziet, terwijl je haar zo mist.

Aan jou, voor wie een onzekere periode aanbreekt...hopend op nog een moederdag...

Aan jou, omdat je niet weet wie jouw moeder was...

Aan jou, na een zwangerschap van 18 weken werd jullie meisje geboren...je vierde wondertje ; een engeltje, het verdriet is nog zo pril.

Aan jou , voor wie vandaag moeilijk is omdat jouw diepste wens om mama te worden nooit is uitgekomen...

Aan jou, omdat jouw prachtige kindje niet gezond en sterk genoeg was om het leven te kunnen leven...en je hem veel te vroeg 'moest ' loslaten.

Aan jullie, voor wie vandaag moeilijk is omdat jullie kindjes niet levensvatbaar bleken...en jullie *vlinderkindjes voortleven in dromen en in jullie hart..maar het in huis zo stil blijft.

Aan jou, omdat ondanks dat je er bewust voor koos geen mama te worden, deze dag je raakt...

Aan alle moeders...pleegmoeders...adoptiemoeders....moeders in hart en ziel...wensmoeders...rouwende moeders...deeltijdmoeders, stiefmoeders, alleenstaande moeders...eenzame moeders...

Vandaag denk ik aan jullie❤

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
3mei/180

4 mei; verbindingsdag

Verlies en verdriet verbinden. Kijk maar eens om je heen, wanneer er een dierbare overlijdt. Mensen betuigen hun steun, rouwen met je mee. Houden elkaar vast. Voor even is er geen afstand, maar verbinding,compassie, liefde.

Liefde verbindt. Maakt ons blind en doof voor verschillen, of, die doen er niet toe. Wat telt is die ánder...en respect, diepe genegenheid, het 'gezien en gehoord worden', het 'er mogen zijn'.

Morgen om 20:00 zijn we twee minuten stil. Uit respect voor hen die sneuvelden terwijl zij streden voor vrijheid. Omkwamen door geweld, haat, er 'niet mochten zijn', niet gehoord en gezien werden. Of die de dood vonden terwijl ze daartégen streden.

We denken ook aan ieder die slachtoffer was , toen, maar ook nu! van vernietigende haat, discriminatie, op basis van verschillen... (afkomst, huidskleur, overtuiging, religie, seksuele voorkeur....)

Morgen is het nationale Dodenherdenking. Het doet opnieuw een hoop stof opwaaien...
Stof...puin...van de ellende die mensen mensen aandeden...en elkaar nog steeds aandoen.

Iedereen die zich wil laten horen...of juist stil wil zijn..heeft als verbindende factor verlies..en verdriet...
En een kloppend hart. We zijn allemaal mens!

Ja...we herdenken 'onze' oorlogsslachtoffers....maar laat er in Gods en Allah's naam ook ruimte zijn om verder te kijken dan onszelf. Zie elkaar...

Laat verlies, verdriet en liefde de verbindende krachten zijn waardoor we met elkaar ons mens-zijn weer ontmoeten en omarmen. Laten we mogen denken aan hen die vielen in de oorlogsjaren van WOII..maar ook daarbuiten. Toen,nu...dichtbij,ver weg.

Aan hen die vielen in de wereld,waar dan ook...vanwege het gebrek aan compassie, respect en verbondenheid. Omdat de verschillen zwaarder werden gewogen dan de overeenkomsten.

Aan hen die huis en haard moesten verlaten en daarbij het leven lieten.

Aan hen die niet opgroeiden in veiligheid.

Aan hen die achterbleven.

Aan hen die het leven lieten omdat ze 'er niet bijhoorden'...

Aan hen die zich niet welkom voelen..zich niet veilig wanen..

Aan allen die wankelen...laat ze niet vallen..

Vier mei. Dodenherdenking: Verdriet Verbindt. Verbinding is naastenliefde. Liefde slaat bruggen, geeft hoop en uitzicht. Liefde heelt.

En hopenlijk langer dan twee minuten...❤

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
24apr/180

Sorry

Soms weet ik niet wat erger is ; overal een mening over hebben en die schaamteloos ventileren of vooral toekijken en zwijgen. Vandaag koos ik voor het laatste en ik denk -en dat besef ik me nu- dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt.
Ik zou je dat graag willen laten weten, want het spijt me.
Echt.

Vandaag kruisen onze paden elkaar. Ik zie jou voor het eerst, in de #Kruidvat in het pad van de babyvoeding (een pad waar ik snel uit weg loop want daar heb ik allang niks meer te zoeken.) Ik ben onderweg naar hoofdpijnpoeders en neusdruppels. Het is al laat en ik ben wat gehaast want ik moet om 3 uur thuis zijn.
Jij loopt achter zo'n mooie groene buggy -van Bugaboo geloof ik- Ik ben er immers al een tijdje uit.
Je draagt een mooie lange overslagjas en een bijpassende donkerblauwe hoofddoek. Jouw zoontje van vermoedelijk rond een jaar of twee vindt het uitje in de Kruidvat geloof ik niet zo'n succes.
Al vanaf het eerste moment dat ik de Kruidvat betrad hoorde ik namelijk een kindje luidkeels schreeuwen.
Het blijkt jouw kindje te zijn. Hij lijkt het niet eens te zijn met jou om te blijven zitten in de buggy. Hij lijkt het ook niet eens te zijn met jou om zijn speelgoedje vast te houden, niet eens te zijn met jou om rustig te zijn. Eigenlijk lijkt hij het gewoon nergens met jou over eens te zijn. Zijn doordringende stemgeluid vult de hele Kruidvat.
In de Kruidvat is het druk. Het geluid van jouw zoon komt echter boven alles en iedereen uit. Mensen doen geërgerd, praten met elkaar en maken opmerkingen over jou en je kindje. Het begint met wat gezucht en gesteun maar naarmate jouw zoontje luider en luider zijn ongenoegen laat blijken, laten de volwassenen onder ons dit ook....
Op een nog veel kinderachtiger manier.

Zo hoorde ik bijvoorbeeld zeggen :"Zie je wel , in die cultuur hebben alle jongens het voor het zeggen. Die moeder heeft nu al geen overwicht."
" Ik zou als ik zo'n kind had ook een hoofddoek dragen, dan zou niemand zien dat ik oordopjes droeg."
"Als het mijn kind zou zijn zou ik hem toch een knal verkopen!"
Jij blijft uiterst kalm. Doet je boodschappen en lijkt uiterlijk onbewogen. Je blijft je kind op een rustige wijze proberen af te leiden. Door de boodschappen te benoemen, en te zeggen wat je gaat doen. Soms in het Nederlands. Soms in het Marokkaans. Maar steeds rustig en met een kalme vanzelfsprekendheid. Je zet hem steeds opnieuw recht in het stoeltje en je negeert zijn geschreeuw.
-ik, als pedagoog(én moeder) zijnde, denk dat veel mensen daar een voorbeeld aan zouden kunnen nemen!-

Ik sta inmiddels in de rij met mijn spullen om af te rekenen. Zelfs de cassière en haar collega praten over het geluid wat jouw kindje produceert (" Het zal je kind maar zijn. Daar word je gek van!" , "Bij mij zou dat jong de kans niet krijgen zo te krijsen." etc. ) en zij krijgen daarin bijval van veel andere mensen. Ik heb het plaatsvervangende schaamrood op mijn wangen staan. Ik kan me indenken dat jij je ontzettend ongemakkelijk moet voelen op dit moment.
Jouw zoontje laat voor de zoveelste keer zijn speelgoedje vallen en het schuift door tot vlak achter mijn voeten. De dame achter mij zucht geërgerd hardop : "Jez#s, Wat een k** kind..."
Ik buk mij en raap het speelgoed van de vloer en loop enkele passen in jouw richting. Ik zie je schrikken en ik schrik daarvan. Ik buig mij over je zoontje geef hem het speelgoed terug. Ik aai hem over zijn bol: "Alsjeblieft kerel, die is geloof ik van jou." Het kereltje pakt het aan, kijkt vertwijfeld maar zet meteen weer zijn keel op. Ik knipoog naar jou en zeg gemeend: "Wat een mooi ventje heb je." Ik zie verbaasde blikken, hoor geluiden van onbegrip. Maar ik reken af en verlaat de Kruidvat .

Inmiddels zit ik nu thuis en moet ik aan jou denken.

Élke moeder heeft in haar leven van die momenten dat ze zich even geen raad weet met het gedrag van haar kind. Het laatst waar je dan op zit te wachten is commentaar van omstanders . En dan zeker zulk veroordelend onrespectvol commentaar.
Op zo'n moment heb je behoefte aan bevestiging; de wetenschap dat anderen jou zien en je niet veroordelen of beoordelen; noch je kindje! Het spijt mij dat ik vandaag zo met mijzelf en mijn hoofdpijn bezig was.

Ik hoop dat je inmiddels ook thuis bent. Dat jij je verhaal kwijt kunt bij je man, of een vriendin. Dat je zoontje gekalmeerd is.
Dat je niet aan jezelf gaat twijfelen...want je deed het 'volgens het boekje!'
Dat je met een rechte rug een volgende keer de Kruidvat in zal lopen. En als ik je dan zie, knipoog ik weer naar je.
En: Ik hoop dat het niet nodig is, en dat je zoontje winkelen leuker gaat vinden, maar ik beloof je, ik zal dan wél voor jullie opkomen als dat nodig is.

(En nee...niet op een nare manier. Niet op de oog om oog, tand om tand manier.
Maar door vooral te benadrukken dat jij het fantastisch doet. Dat je negatief gedrag negeert. Zowel van je zoontje als van 'ons'. En dat je lief en geduldig alternatieven zoekt om de situatie positief te maken. )

Liefs,
Corrine

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
28mrt/180

Troostdeken

Overvallen worden door emoties dat is iets wat ons de afgelopen maanden regelmatig overkwam.
Er zijn situaties waar je geen grip op hebt. Situaties waarbij de 'Waarom?'- vraag onbeantwoord blijft. Situaties waarin je oog in oog komt te staan met dat waar je bang voor bent; dat waar je liever niet aan denkt,dat wat pijn doet, dat wat zorgen geeft , dat wat verdriet doet en dat wat je hart in duizend stukjes breekt....

Situaties waar je niet op berekend bent maar die helaas ook horen bij het leven.
De dood, ziekten en zorgen.

2017 was een moeilijk jaar waarin wederom onze draagkracht als gezin enorm op de proef is gesteld. Ik zal hier verder niet over uitwijden.
Maar:
Goddank zijn wij gezegend met elkaar; ons gezin, familie en vrienden. Er zijn veel situaties waarop wij dankbaar kunnen terugkijken.

Het ernstig ziek zijn van mijn schoonvader, John's vader, de opa van Ian en Ilias, kreeg een vreemde wending toen hij half januari werd getroffen door een CVA. Waar wij allen dachten dat zijn laatste maanden in het teken zouden staan van rustig afscheid nemen( vanwege de uitgezaaide pancreaskanker) werden de gevolgen van deze hersenbloeding hem snel fataal en hebben we eind januari na twee heftige weken definitief afscheid van hem moeten nemen. Heel droevig...voor mijn schoonmoeder, zwager, John, ....ons hele gezinnetje.

Nog geen maand later werd mijn moeder(John's schoonmoeder, Ian en Ilias' oma) ook getroffen door een zeer ernstig herseninfarct. Godzijdank is zij nog bij ons maar het is erg verdrietig en zwaar. Voor haarzelf. Voor mijn vader. Voor ons. Het infarct heeft grote schade aangericht in haar hersenen waarbij vooral haar begrip, de taal en het taalbegrip en de algehele communicatie erg moeizaam verloopt. Ze heeft ernstige vormen van afasie en apraxie. Woorden zijn vaak ontoereikend en zij kan zich niet uiten. Gelukkig ervaren wij dat waar er geen woorden meer zijn er nog altijd liefde is en daar houden wij ons aan vast.
Op dit moment revalideert ze in Intermezzo op de CVA afdeling en hopen we dat ze zoveel mogelijk oude vaardigheden weer terug vindt en waar nodig nieuwe vaardigheden aanleert.
Vooral hopen we dat we elkaar weer kunnen begrijpen en met elkaar kunnen communiceren. Het zal een langdurig proces zijn en de uitkomst valt niet te voorspellen maar we houden moed en rapen alle kleine beetjes bij elkaar.

Zoals iemand laatst tegen me zei : Wanneer je heel veel kleine beetjes bij elkaar raapt, heb je "Hoop!"

Deze lieve persoon (Marijke Verhoef) die dit tegen mij zei weet als geen ander hoe moeilijk het is om met een hart dat vaak overloopt van gevoelens....een lichaam dat beperkt is, jezelf staande te houden en positief te blijven.
Juist wanneer de dood, en wanneer ziekten zo zich heen grijpen...
Hoe moeilijk het is om balans te vinden tussen aandacht en zorgen voor de ander, en niet voorbij te lopen aan je eigen gevoelens.
Deze lieve schat heeft mijn/onze situatie gedeeld op een facebookgroep waar liefdevolle handwerksters hun handen ineenslaan om met elkaar "troostdekens" te haken.

Vanavond ging de deurbel. Er stond een pakketbezorger voor de deur met een grote doos waarop stond "een knuffel voor Corrine".

Ik werd weer overvallen door emoties. Het duurde even voordat ik durfde open te maken. Voorzichtig maakte ik het plakband los en las de kaart die op de doos zat.

"Lieve Corrine, wij hoorden dat jij wel een steuntje in de rug kunt gebruiken. Daarom sturen wij jou dit pakket voor een beetje liefde en warmte. Een dikke knuffel van alle leden van de facebookgroep 'een knuffel voor...'. "

In de doos zat de mooiste (en grootste!) gehaakte deken die ik ooit heb gezien !
Ik heb zo gehuild van dankbaarheid, van ontroering en wat voel ik me gesteund ! Het is niet onder woorden te brengen wat dit prachtige geschenk met mij doet. Deze deken verwarmt niet alleen mijn lichaam maar ook écht mijn hart en ziel.
Hij voelt als een levensechte knuffel ; als een intense omhelzing en als een warme bron van troost. Ik heb niet genoeg woorden om uit te drukken hoe blij ik hiermee ben en hoe dankbaar ik ben voor dit mooie warme prachtige cadeau.
1000 maal 1000 maal dank!❤💜💛💚💙

De (ongecensureerde😉) foto hieronder zegt alles:
Overmand door emoties...hele warme emoties... onbeschrijfelijk

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
31dec/171

Dag 2017, Hallo 2018.

Het moment komt
met elke minuut dichterbij
dat moment dat jij
dat ik , dat wij
elkaar een gelukkig nieuwjaar wensen.

Het besef komt
met de minuut dichterbij
dat jij
dat ik, dat wij
elkaar daarbij nodig hebben.

Tweeduizendachttien
komt met de minuut dichterbij
laten jij
en ik; laten wij
van die tijd ,kwáliteit maken

Elke minuut is er één,
tel de minuten niet,
maar maak dat elke minuut telt!
Een heel mooi 2018 iedereen!💋

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip 1 Reactie
24dec/170

Dag groen, hallo blauw.

Vanmorgen vanuit de badkamer:

"Nou, dit is dan onze laatste keer. We hebben samen goede dingen gedaan. Maar nu is het tijd om afscheid te nemen. Vaarwel!"

(Ilias heeft,zoals elke twee maanden, weer een nieuwe tandenborstel..😅)

21dec/170

Kerst&Nieuwjaarswens 2017/2018

Zoals onze jongste uit volle borst vanmorgen op het kerstfeest van zijn basisschool een stukje solo zong; 

"De mooiste tijd van het jaar, want wij zijn bij elkaar; echt waar!

Niets is cooler dan kerst, Kerstmis!"...wauw.

Hij zong!

Zo vol vuur, hoop, verlangen, en vertrouwen. En ik voelde het tot in mijn tenen, het vulde mijn hart, en liet mijn ogen 'overstromen'.

Hij weet waar Kerst voor staat.

Niet voor de versierde boom.

Niet voor kadootjes.

Niet om eten, of kerst-outfits.

Maar om een feest dat draait om de geboorte van onze 'Grote Broer' Jezus.

Dat lang geleden, temidden van een troosteloze situatie, een grimmige 'je bent niet welkom!'- sfeer,  Verbinding in Vrede, Genade en Liefde werd geboren.

In de meest kwetsbare pure vorm. Een baby. De zoon van God.

Uitzichtloosheid werd hoop!

Donker werd licht!

Mensen kwamen weer samen...

Goddank mogen wij dat dit jaar weer vieren. Met de mensen om ons heen.

En dat is niet vanzelfsprekend...
Wat hebben we die boodschap, Zijn Licht, hard nodig!

In de wereld, ver weg..

Maar ook oh zo dichtbij.
Laten we hopen en bidden, dat in  (zelfs in de meest ) hopeloze, uitzichtloze, of donkere situaties, Licht, Vrede, en Genade tastbaar en voelbaar aanwezig zijn. Dat wij er van mogen getuigen, en van mogen uitdelen.

Nu, straks, met Kerst, maar in Jezusnaam, ook daarna!

Wij wensen iedereen fijne feestdagen, en veel geluk, verbondenheid, steun, liefde, vriendschap, en kwaliteits-tijd met elkaar.

Haan,Kip&Kuikens.

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
23okt/170

Dicht-er-bij

*Er was een serie op tv,

*daar werd ineens jouw naam gezegd.

*Niet dat ik daarvan schrok; Oh nee,

*maar mijn aandacht werd meteen verlegd.
*Natuurlijk ging 'dat' niet om JOU

*maar jouw naam raakt mij altijd, metéén..

*omdat ik nog steeds van je hou;

*al ben je niet meer om ons heen.
*Verdwenen zijn de scherpe randen,

*herinneringen maken me blij,

*maar als ik je 'hoor', vouw ik mijn handen;

* 'bid' ik je weer even dichterbij.
💜

19okt/170

Alfabet…

In een huishouden met alleen zonen heb je soms hele vreemde gesprekken.
"Hee mam, wat is nou eigenlijk groter? Cup A of cup D?

Is het van groot naar klein? Of juist van klein naar groot?"

-Uhm...van klein naar groot. Dus D is groter dan A. Waarom vraag je dat?-

"Gewoon...ik had het erover met ***(een vriend) en die zei dat hoe verder het in alfabet,hoe kleiner de tiet."

-Nouja zeg! En die dingen heten borsten trouwens.-

"Whatever. Maar ik had dus gelijk."

-Nou, eh, fijn!-

Spuit-elf die meeluisterde : "Hebben ze ook het alfabet voor piemels?"

-Nee.-

30sep/170

Boos!

Ik moet dit even kwijt...

Het komt zelden voor dat ik mijn irritaties uit.

Boosheid en ergernis uit ik slechts heel selectief, bij de mensen die dichtbij mij staan. (Wat dan wel weer een beetje jammer is voor hen😉)

Maar soms...echt heel soms, kan ik er niet omheen. 

Zoals: Wanneer je me tergt...

Keer op keer lastig blijft vallen...

Sterker nog, wanneer je hardnekkig blijft aandringen...om me heen blijft hangen terwijl ik echt duidelijk ben, en je op alle mogelijke manieren laat merken dat ik nu echt niet van je aanwezigheid gediend ben.

Kom op zeg! Heb je echt niks beters te doen dan mij lastig te vallen?

En waarom perse mij? John kun je wel met rust laten?

Ik ben het echt gruwelijk zat.

Dus ja...

Ik ben boos!

En, al wist ik niet dat ik het in me had, ik heb zowaar moordneigingen.

Maar hoe is het toch mogelijk, dat wanneer je me eenmaal zo ver gepusht hebt dat ik je wel iets áán zou willen doen, je opeens pleite bent?

Dan kan het dus ineens wel,opzouten? 

Laffaard!

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties