Haan Kip Kuikens!

Welkom bij de Haan, de Kip en de Kuikens!

“Today is a gift, that’s why it’s called the present.”


Hallo, Welkom op deze site van de Haan, de Kip, en de Kuikens...!

Op deze site geven we jullie een kijkje in ons kippenhok. In eerste instantie was dit weblog vooral bedoeld als verzamelplaats voor de briljante opmerkingen van ons oudste kuiken(11-01-2002) maar de Kip legt hier zelf ook regelmatig een creatief ei. Inmiddels is ons kippenhok uitgebreid met een klein piepkuikentje (18-06-2008) en zorgt hij ook al weer voor genoeg inspiratie om blogs te schrijven.

In de rechterkolom vind je de verschillende categorieën:
"Gekakel van het Kuiken" : voor een verzameling briljante opmerkingen van ons Kuiken, "Gekakel van de Kip": voor columns, gedachten, en korte -soms absurde- verhalen, de ene keer berust op waarheid, soms louter onzin en àlles daartussen, door de Kip, "Gepiep van 't Kuikentje": voor alles wat er gebeurt rondom ons Piepkuiken en "Gekraai van de Haan": voor...(wordt vervolgd...) "Poëzie, proza & pruts" door de Kip, en dan nog wat "Foto's ".
Klik maar wat rond en het wijst zich vanzelf.
Veel plezier ! En laat gerust een berichtje achter bij een blog, of in ons gastenboek. We vinden het namelijk erg leuk om te weten wie onze site heeft bezocht!



Aju Kukeleku !




18jun/19Off

Elf

*11.
Geluksgetallen vind ik eigenlijk altijd een beetje onzin.
Maar 18 jaar geleden trouwde ik op 11 mei mijn grote liefde.
Het jaar erop, op 11 januari, werd ons eerste grote wonder geboren.

Ruim 6enhalf jaar later, zou wonder nummer 2 zich kunnen aandienen, op 11 juni 2008.
Hij besloot nog wat langer op zich te laten wachten, (menig weddenschap werd in onze vriendenkring verloren) en kwam vandaag precies 11 jaar geleden na een zwangerschap vol zorgen, ons gezin compleet maken.

18 juni 2008.
Daar was eindelijk onze lieve tweede kuiken.
Op zijn geboortekaartje lieten we ons hart spreken, en nu, 11 jaar later, is daar nog ieder woord van waar.

💙"Nog voor je verwekt was,
verlangden we naar je.
Al voor je geboren was
hadden wij je lief.
Al voor we je hadden gezien
wisten we dat je speciaal was.
Al voor we je konden vasthouden
verrijkte jij ons bestaan.

En nu je er bent,
schieten alle woorden te kort.
Hoe welkom kan een kindje zijn?
Lief kostbaar Godsgeschenk,
leven uit ons leven,
klein, mooi en zo bijzonder.
We geven je een naam. (Ilias)
maar eigenlijk heet je : Wonder."💙

*Wat zijn wij dankbaar dat wij de ouders mogen zijn van dit heldervoelende, bijzondere en pientere kind. Met zijn eigen unieke kijk op de wereld, die soms wel erg veel prikkels en stressoren heeft, maar waarbij hij zichzelf steeds weer weet te overstijgen. Wat kan hij goed aangeven, of beslissen wat hij nodig heeft om niet te overspoelen. Zo knap. Ons vrolijke kuiken, met zijn grapjes, en rake opmerkingen. Zijn hulpvaardigheid en voelbare liefde.
Zo groot al, langer dan de meeste 11jarigen, maar soms gelukkig nog eventjes klein.
De manier waarop hij zich kan verwonderen over dingen die we vanzelfsprekend vinden, leert ons ook zo veel. Hij laat ons vaak diep nadenken over grote vraagstukken, op macro niveau, waar hij zich in vastbijt.
Ons denkertje. Maar ook een doener. Geef hem een bal, en hij doét het... 🏆⚽
En wat brengt hij veel licht waar hij gaat. Daar zijn we apetrots op.

Dus lieve schat , jarige job, gefeliciteerd met je 11de verjaardag.
Elf... Is het een geluksgetal? Ik weet het niet. Maar we hopen dat deze 365 dagen dat je dit mooie getal als leeftijd draagt, heel, heel veel moois voor jou in petto hebben. ❤️🍀🌞😊

Fijne verjaardag wonderkind🙏💙

21mei/19Off

Beveiligd: Songfestival, en meer.

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

12mei/19Off

Moederdag 2019

Moederdag 2019

Sinds de een-na laatste moederdag is er zoveel veranderd.
Waar mijn lieve mama voorheen altijd mijn klankbord was, zo wijs en raak met haar woorden. We elkaar elke dag iets nieuws te vertellen hadden... Werd na de CVA, de afasie en apraxie zoveel anders. Door het ernstige herseninfarct heeft zij veel ingeleverd... Hebben wij ingeleverd... Verloren...
Maar tegelijk... Is de liefde misschien wel nóg dieper, de band nog hechter. De communicatie op een ander vlak, maar niet minder waardevol. Intuïtiever. Wat ben ik blij met, en trots op mijn mama. En daarin niet te vergeten ; op mijn papa. Die er altijd is... Voor haar, voor ons.

Spannende tijden hebben we ook dit jaar weer gekend. Vanzelfsprekendheid is er niet meer, en we koesteren het feit dat we opnieuw verjaardagen, en nu ook weer een moederdag met elkaar mogen vieren.

Moederdag. Waar ik voorheen nooit hield van commerciële dagen als deze, ben ik God zo dankbaar voor dit feit : Weer een gewonnen jaar met elkaar.

Wat een vooruitzicht...
Morgen het jaarlijkse beschuitje op bed. Met kopje thee, en zelfgemaakte knutsel. Waar Ilias al dagen over praat (" je gaat het echt heel leuk vinden mam. Ik heb het per ongeluk al twee keer laten vallen, maar het is geloof ik niet stuk. Maar je krijgt het pas zondagochtend".)

Vanmiddag kwam Ian thuis van een middagje winkelen met een vriendin, en bij thuiskomst duwde hij me - bijna achteloos- een tasje van Rituals in mijn handen. "Hierzo. Vast voor moederdag. Ik heb geen zin om tot morgen te wachten."
Een heerlijk, zorgvuldig uitgekozen luchtje.

Zulke uitingen van waardering en liefde.. Wat kan me dat ontroeren.

We weten èrg goed dat moeder-worden geen vanzelfsprekendheid is.
Het zien van onze 2 grote wonderen herinneren me daar dagelijks aan. God wat zijn we gezegend, en wat ben ik dankbaar dat ik hun moeder mag zijn.

Een mooie dag..met een lach en een traan. Omdat er in ons leven sinds de 2 vorige moederdagen zo veel veranderd is. Dat we beseffen hoe kwetsbaar het leven is...en hoe belangrijk ouders zijn. We zijn zó dankbaar dat we vandaag tòch weer onze moeder en schoonmoeder in het zonnetje mogen zetten....en ja, het is anders dan voorheen...maar nog intenser...omdat we hen Goddank nog bij ons mogen hebben. Nog steeds nieuwe herinneringen mogen maken.

Vandaag sta ik ook graag stil bij diegenen voor wie vandaag moeilijk was:
(Zonder namen te noemen hoop ik dat jullie weten dat ik dit aan jullie schrijf...)

Ik denk aan jou, voor wie vandaag moeilijk was. Omdat er gemis is. Omdat je zo graag je moeder nog hier dichtbij je zou wensen...maar zij hier niet meer is.

Aan jou, voor wie vandaag moeilijk was omdat het woord 'moeder' voor jou helaas niet symbool staat voor liefde en geborgenheid. Dat je dat zo intens hebt gemist...en nog.

Aan jou, voor wie de fysieke afstand tussen jou en je mams zo groot is...en je elkaar maar hooguit eens per jaar ziet, terwijl je haar zo mist.

Aan jou, voor wie een onzekere periode aanbreekt...hopend op nog een moederdag...

Aan jou, omdat je niet weet wie jouw moeder was...

Aan jou, na een zwangerschap van 18 weken werd jullie meisje geboren...je vierde wondertje ; een engeltje, het verdriet is nog zo pril.

Aan jou, omdat je de keus die je ooit dacht te moeten maken/ moést maken, nu verfoeit en daar zo mee worstelt.

Aan jou , voor wie vandaag moeilijk is omdat jouw diepste wens om mama te worden nooit is uitgekomen...

Aan jou, omdat jouw prachtige kindje niet gezond en sterk genoeg was om het leven te kunnen leven...en je hem veel te vroeg 'moest ' loslaten.

Aan jullie, voor wie vandaag moeilijk is omdat jullie kindjes niet levensvatbaar bleken...en jullie *vlinderkindjes voortleven in dromen en in jullie hart..maar het in huis zo stil blijft.

Aan jou, omdat ondanks dat je er bewust voor koos geen mama te worden, deze dag je raakt...

Aan jou, omdat je jouw moederhart opent voor de kinderen van een andere moeder, maar je daar nog zo weinig waardering voor terugkrijgt, en je daardoor aan jezelf twijfelt.

Aan alle moeders...pleegmoeders...adoptiemoeders....moeders in hart en ziel...wensmoeders...rouwende moeders...deeltijdmoeders, stiefmoeders, alleenstaande moeders...eenzame moeders...

Vandaag denk ik aan jullie❤

17apr/19Off

.

11mrt/19Off

Geen woorden

Ik ben iemand van veel woorden
Geef mij een pen ; ik schrijf.
Kun jij je uiten in 1 zin?
Dan doe ik het met vijf.

Maar nu, in mij, verstomt het,
maken woorden geen verschil
en wat ik denk is pijnlijk
dus blijf ik liever stil.

Nav de #moskeeaanslag #Nieuwzeeland :

#Nieuwzeeland Maart 2019

19feb/19Off

19/20 februari

Vandaag gaf Facebook me een herinnering. Je kent het wel. " Hoi Corrine, wij van Facebook dachten dat je het wel leuk zou vinden deze herinnering van 19 februari 2018 terug te zien. "

Een vrolijke fotocompilatie welke ik vorig jaar om deze tijd postte. Een aandenken aan een werkelijk heerlijke dag met mijn lieve vriendin Anne-Marie en haar hondenvriendje Puk.
Ik weet nog hoe ik na-glunderde en gloeide van een heerlijk ontspannen zorgeloze dag, dankbaar voor deze zo bijzondere vriendschap. Eindelijk weer een dag waarop het verdriet en de zorgen van die weken(maanden) daarvoor, en het uiteindelijk overlijden van mijn schoonvader, even op de achtergrond mochten zijn.

Ik herinner me hoe voldaan ik die avond naar bed ging. Anne-Marie nogmaals bedankte voor de fijne dag en haar vriendschap. Nog een prachtige foto die ik van Puk maakte voor haar bewerkte zodat deze ingelijst kon worden. En met een tevreden gevoel naar bed ging.

Niet wetende dat we die ochtend heel vroeg opnieuw zó geconfronteerd zouden worden met de kwetsbaarheid van het leven. En de angst om iemand zo ontzettend dierbaar te verliezen.
Een telefoontje, waardoor we rechtovereind in bed schoten, en voelden : er is iets mis!

"Corrine, met papa. Het gaat niet goed met mama. Ze kan niet meer praten. Wat moet ik doen?"

Met het herseninfarct van mijn schoonvader nog vers in het geheugen, sprong ik mijn bed uit. "jij belt nu 112 en zegt dat mama waarschijnlijk een herseninfarct heeft, ik kom er direct aan."

Helaas had ik het bij het juiste eind.
Mijn lieve, slimme, wijze, communicatief altijd zo vaardige, sociale mama verloor die dag haar taal/spraak begrip, het vermogen tot lezen en schrijven, en ontwikkelde in de maanden die volgden (eerst in het ziekenhuis, later in een revalidatiecentrum) zeer ernstige afasie en apraxie.

Goddank is zij half mei weer thuisgekomen. En zie ik dat er op sommige eigenschappen geen afbreuk is gedaan. Haar vrolijkheid en optimisme, haar intuïtie, haar doorzettingsvermogen, humor, haar betrokkenheid en onvoorwaardelijke liefde.

Maar het is ook moeilijk. Alle vanzelfsprekendheden zijn elke dag weer opnieuw nìet vanzelfsprekend. Maar hoe frustrerend dat ook moet zijn... Mijn mama klaagt nooit.
Waar we veel hebben verloren, elkaar niet altijd begrijpen, waar de woorden niet meer toereikend zijn, is er altijd liefde in overvloed.

Liefde van mijn papa voor haar. Hij draagt haar op handen. Hoe zwaar het ook kan zijn... Hij is er met liefde, geduld, humor, en begeleidt haar waar nodig. Wat heb ik een geweldige vader. Wat een voorbeeld van "onvoorwaardelijke liefde, in voor- en tegenspoed". Wat ben ik trots op hem, op haar.
We zien elkaar meer dan ooit... En wat ben ik dankbaar dat ik er voor ze mag en kan zijn. Dat ik Papa en mama mag ontlasten zover ik kan. Ze kan laten genieten van tijd met ons, met de kleinkinderen, met onze poes. (waar mama - terwijl ze nooit iets met poezen had- dól op is, en vice versa.) Met elkaar eten. Etc etc.

Wat heeft dit jaar veel voor ons allen veranderd. Het is er niet makkelijker op geworden. Maar waar we het soms niet meer weten... Er geen woorden of manieren zijn... Is er altijd die onaflaatbare Liefde.

Ik dank God voor mijn beide ouders. Ja, het is anders geworden.
Maar we vinden onze weg hierin. En die weg brengt ons nog dichter bij elkaar.

Ik merk- nu ik besef dat het vandaag/ vannacht exact een jaar geleden is dat voor ieder van ons het leven zo veranderde-, ik niets anders zeggen en concluderen kan:
Mama en Papa, ik houd de hele wereld van jullie❤️ en ik ben onbeschrijfelijk trots op jullie!
Intens.

Corrine

En voor iedereen(en er zijn er vele) die deze "schoen past", trek hem aan :
Dank voor al jullie liefs, support, vriendschap, betrokkenheid, schouders, luisterende oren, helpende handen, Telefoontjes, gebeden... Etc.
De dankbaarheid daarvoor is niet in woorden uit te drukken.❤️

14feb/19Off

Trots!

Mag ik rete-trots zijn?
Ja dat mag ik....!
Reeeeete trots op onze oudste kanjer.
Waar onze pechvogel vorige week dinsdag een erg nare blessure opliep tijdens het sporten op school(hij doet de opleiding tot sport & bewegingsinstructeur aan het Albeda college) en hij een week lang met een gigantisch dikke knie en erg veel pijn, zich alleen minimaal mocht voortbewegen op krukken;
er nog geen MRI scan kon worden uitgevoerd om de ernst van de situatie vast te stellen;
hij gisteren de enorme domper van de arts te horen kreeg dat hij niet mag skiën (hij zou eind volgende week op skivakantie gaan met lieve familie, zoals voorgaande jaren, iets waar hij zó naar uitkeek!)
En hij voorlopig 8 weken (sowieso) niet mag sporten/zijn knie niet teveel mag belasten;
hij pas maandagavond bij de MRI kliniek gescand wordt, en daar woensdag de uitslag van hoort. (spannend, want blijft het bij 8 weken? Of is een operatie noodzakelijk? Wordt het langer revalideren? En hoe zit dat dan met zijn opleiding?)

... Ondanks al deze tegenvallers en ondanks de pijn... Staat/zit deze kanjer gisteren en vandaag als spelleider bij het ABN-AMRO Tennis tournament.
En is hij zo creatief om het spel "rolstoeltennis" te begeleiden.

Ja, dit is typisch onze zoon❤️
Wanneer tegenslag en/of pijn hem belet de dingen te doen waar hij blij van wordt... Verzint hij een manier om de situatie de baas te kunnen. Probeert hij het beste ervan te maken.
Natuurlijk baalt hij, want hij kon afgelopen weekend en aankomend weekend nog niet werken, hij mag voorlopig niet sporten, en niet op wintersport, en heeft nog geen idee wat de verdere consequenties van de blessure zullen zijn.

Toch fixt 'ie dit gewoon weer "effe".

Och... wat zou opa de Haan trots zijn. Wat had hij dit graag nog meegemaakt.
Zowel zijn zonen John en Arnaud ,en nu ook zijn kleinzoon werkzaam in zijn zo geliefde Ahoy tijdens het ABN-AMRO TT.

Zie hier een trotse oom Arnaud met onze (staande!) kanjer.
En een audiofragment van de radio uitzending van rtv Rijnmond met hem.

klik hier voor het radiofragment

10feb/19Off

Heb je een kroket in je oor?

Ik drink een kopje koffie bij La Boca op het Zuidplein.

Naast mij zit een bejaard stel op hun bestelling te wachten.

De serveerster komt, zet twee glazen frisdrank neer op hun tafel, en twee bordjes met een broodje.

"Alstublieft, twee cola en twee broodjes kroket. "

"Dankuwel." zegt het stel in koor.

"Sorry? Wat zegt u?"

" Dankuwel!''

De serveerster blijft even vertwijfeld staan.

"Sorry hoor, doe ik iets niet goed? U vroeg toch duidelijk om broodjes kroket?"

Nu kijken de oudjes vertwijfeld. "Ja. Dit is prima hoor."

"Oh... Maar u zegt net Frikandel!"

"Nee... We zeiden dankjewel..."

"Oh."

24jan/19Off

Bipolair/ers/etc etiketjes &me

Ik ''piek'' te veel
ik ''daal'' te veel
Ik "lief" te veel
Ik "leed" te veel
Ik "voel" te veel
Ik "vlucht" te veel
Ik "bang" te veel
ik "vertrouw" te veel
Ik "doe" te veel
Ik "vergeef" te veel
ik "verlang" te veel
ik "geef" te veel
ik "rouw" te veel
Ik "verdriet" te veel
Ik "overschreeuw" te veel
Ik "hou" te veel
ik "leef" te veel

ik "ik" te weinig

ik "jou" te veel.

(Lang leve dichterlijke/artistieke vrijheid,want taalkundig is dit uiteraard tenenkrommend😉)

22jan/19Off

Tommy

"Lieve #Tommy,

Hoe graag ik ook mijn ogen sluit voor geweld, ik ontkwam er vandaag niet aan om (een deel van) een filmpje te zien waarvan ik gehoopt had dat het in scene was gezet. Met slechte acteurs. Nepbloed. Om een surrealistische zieke situatie voor te schotelen.
Maar helaas...dit was echt!
Mijn hart breekt in duizend stukjes als ik bedenk hoe eenzaam en angstig je moet zijn geweest.

Ik kan en wil het filmpje niet afkijken.
Mijn moederhart gaat uit naar jou....en naar jouw ouders. De woede naar jouw belagers wil ik niet voelen, en niet voeden. Hoe moeilijk dat ook is.
Daar ligt op social media nu vooral de aandacht. Zoveel woede naar de daders.
Maar weet je, lieve Tommy? Als we al die negatieve emoties met elkaar ombuigen ...zou dat voor jou niet beter zijn?
De daders geen extra podium geven...maar juist jou álle liefde en support en bevestiging geven die je nodig hebt om hier bovenop te komen...
Zodat je je gesterkt voelt omdat mensen met jou meeleven...aan je denken...voor je bidden.
Dat men niet alleen maar bezig is om "dat tuig een lesje te leren "... maar vooral jou wil blijven bevestigen: Jij verdiende dit niet! Jij deed niks fout! Je bent een jongen, die ondanks herhaaldelijke verzoeken mee te doen met het geweld, bleef weigeren. Jij bleef geweldloos. Je had geen schijn van kans tegen zo veel jongens, maar je bleef herhalen dat het "klaar" was, probeerde van de situatie weg te lopen.

Jij gaf je grenzen aan, hebt geen anderen bezeerd, jou valt niets maar dan ook niets te verwijten.
Wil je dat geloven?

Ik hoop zo dat deze ervaring je niet verhard. Dat je durft te blijven geloven en vertrouwen in jezelf.
Dat de angst en de woede, van jezelf, en de mensen om je heen, geen blijvende grip op je hebben.
Ik wens je toe dat je je omringt weet door onaflaatbare vriendschap, steun ; liefde .
En dat die liefde sterker is, blijft en blijkt.....dan alles wat jou is aangedaan.

Er wordt aan je gedacht jongen,
Ik wens je alle sterkte💖

Corrine van Oosten de Haan."

Lieve mensen, zullen we in plaats van massaal het filmpje van Dumpert te verspreiden deze boodschap delen om Tommy een kaartje te sturen?

Stichting Waterland Spijkenisse
T.a.v. "Tommy"
Vlinderveen 515
3205 EG Spijkenisse

(Post wordt doorgegeven)

6jan/190

Nashvilleverklaring?

#Nashvilleverklaring

Alles...ALLES in mij schreeuwt dat deze verklaring juist het tegenovergestelde bewerkstelligt dan dat wat God voor ons, en van ons wil.

Dat dit tegen alles waar de God die ik zo liefheb voor staat, indruist.

Ik weiger!
Ik weiger mensen uit te sluiten
buiten te sluiten
te veroordelen of beoordelen
niet "goed genoeg'' te vinden.

Ik weiger om op "de stoel van God" te zitten en te pretenderen dat wij uit Zíjn naam mensen mogen be- en veroordelen vanwege hun geaardheid, seksuele voorkeur of hun moeite met hun geslacht.

Míjn God geeft ons een basisopdracht.

En die bestaat er niet uit..."Wij bevestigen dat...blablabla, maar wij ontkennen dat... blablabla" te declameren.

Onze opdracht is liefhebben. Onze naaste als onszelf. Nergens wordt gesproken over "Die naaste wel....en dié naaste niet !"

Sinpelweg liefhebben. Elkaar...als gelijken. En God boven alles.

Lees nog eens goed: Elkaar liefhebben als gelijken!
Hoe kunnen we deze opdracht dan rijmen met deze verklaring?
Niet!!

Dus ik wíl en ik kán mij niet identificeren met de "Nasvilleverklaring-Christenen."

Ik houd me aan mijn opdracht en ik bid dat dát zichtbaar hoorbaar en tastbaar blijft in het "Christen" -zijn. (In de wereld.)

Ik wil schreeuwen... "Deze verklaring wordt niet door elke Christen onderstreept!!!!!!!"

Míjn God is Liefde!

En denk ik te simpel? Prima. Matteüs 18 zegt hele mooie dingen over "het geloof gelijk als dat van een kind."

Het is simpel mensen.
#heblief

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
31dec/180

Oud en Nieuw 2018-2019

Het was een bewogen jaar. Een jaar waarin verlies en rouw centraal hebben gestaan. Waarin we leerden dat afscheid nemen ook een nieuwe manier van vasthouden kan betekenen. Waarin verdriet ook samen kan gaan met verbinding en hoop. Waarin we leerden met vallen en opstaan hoe veerkrachtig we kunnen zijn. Een jaar waarin we leerden, dat wanneer er geen woorden waren, er altijd de taal van de liefde was. En dat die er altijd zal zijn.
Een jaar waarin we op sociaal vlak moesten doseren, en waarin we zo dankbaar zijn geweest ( en nog!) voor vrienden en familie die ons hierin aanvoelden en steunden.
Een jaar met nieuwe uitdagingen, waaronder hele fijne. Studie, werk, vrijwilligerswerk.
Een jaar waarop we met gemengde gevoelens terugkijken. Blij dat het jaar voorbij is, dankbaar voor de lessen die we leerden, en dankbaar en zoveel liefde voor de mensen om ons heen. Verdrietig om wat en wie we moeten missen...maar intens dankbaar voor alle herinneringen.

Waar geen woorden zijn, is er altijd nog de Liefde.

We wensen iedereen een mooi nieuw jaar. Waarin je de beste versie van jezelf kunt zijn, en een ander de ruimte kunt geven dit ook te zijn.

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
31dec/180

‘Redder in nood’…

Het eind van het jaar nadert. Wat gehaast stap ik nog even op de fiets om bij de Turkse bakker wat brood te halen voor vanavond.

Voor mij fietst een oudere man. Het kan overigens ook een wat oudere dame zijn met kortpittig kapsel.
Zijn of haar fiets maakt onheilspellende geluiden. Tikkend, knarsend,ratelend.

Om me heen hoor ik vuurwerk. Ik moet mijn uiterste best doen om te anticiperen op de omgeving en tegelijk mijn ogen goed te blijven focussen op de weg. (Dat blijft nog steeds een uitdaging #ogen en eigenlijk zou ik niet meer moeten fietsen als "kippige", maar ik doe heus erg voorzichtig)

Ik hoor ineens een zoevend geluid, de man/vrouw voor me slingert...en tot mijn afgrijzen en schrik zie ik een grijs, groot, gefladder dat eindigt met een doffe klap tegen de stoep.
De man/vrouw fietst door...maar met het hart in de keel, besluit ik me te ontfermen over het arme beestje dat zojuist geraakt werd door het wiel en de spaken van de fietser voor me. Ik stop acuut. Spring van mijn fiets en slinger deze tegen de stoep.
(Een auto achter mij toetert...maar hey...ik moet een dier in nood redden!)

Ik buig me voorover...
Ik slik...
Ik knipper nog een paar keer om het schepsel goed te bekijken...
Wat vreselijk...
Ik voel de tranen branden...

En ...een enorme lachkriebel opkomen...

Arm stuk spatbord...!

(In het kader van het millieu heb ik het maar netjes in de plastic-afval container gegooid.)

#kippig

Gearchiveerd onder: Gekakel van de kip Geen reacties
20dec/180

Kerst&Nieuwjaarswens

Een wens voor iedereen.

(Inclusief spelfout...zie je 'm?....)

De boodschap is er niet minder om😉

21nov/180

Bang.

Soms ben ik gewoon bang
voor wat er komen gaat
soms ben ik gewoon bang
voor wat er achter blijft

Mijn gedachten dringen zich op
pijnlijk, als niet te stelpen wonden
waaruit bij elke harteklop
mijn rode tranen stromen

Beelden geëtst op mijn netvlies
teisteren mijn rusteloze nachten
waarin ik met open ogen
nachtmerries blijf dromen

Knijp me
zeg me dat ik droom
wanneer raakt de tijd de realiteit kwijt
wanneer wordt het 'nu'
weer 'gewoon gewoon'

Gewoon; zoals ik 't me herinneren wil
en zoals 't hoort te zijn
doet het 'nu' ooit minder pijn?
en wanneer? duurt 'wanneer' nog lang?
wanneer voel ik mij minder bang?

...Want ik ben soms zo bang voor wat er komen gaat
en ook zo bang voor wat er achter blijft.